KANE @ AJOC 2009
Als je iets niet verwacht en het gebeurt toch, dan is de ervaring soms intenser dan normaal. Zo ook mijn bezoek aan AJOC. 24 uur van te voren waren er nog geen kaarten en was er ook geen intentie om te gaan, maar dan worden er weer kaarten gewonnen en begint het te kriebelen ... dus toch maar naar AJOC, dus toch maar richting Mijdrecht.
Het is iets voor half acht als we op het festivalterrein aankomen en slechts een handje vol die-hards is al aanwezig. Het weer is goed, de stemming is goed, nu alleen nog de man met de kaartjes ontmoeten. Dankzij een lokaal / regionaal radiostation, zeg maar gerust dankzij DJ Tim, waren we aan kaarten gekomen en hij zou ze meenemen. Als hij iets na acht uur arriveert zijn de poorten al open en lopen we rustig naar binnen. Oerrock (een week eerder in Ureterp) had voor ons het eerste concert / festival moeten zijn, maar door ziekte ging dat niet door. AJOC werd dus de eerste gig van 2009 en zo relaxed als nu hebben we het zelden meegemaakt.
Voor KANE trad Rigby op. Een band die mij in eerste instantie niet veel zegde, maar welke zeer zeker de moeite waard is. Goede nummers, goede band bezetting, verfrissend, kortom ... hou deze jongens maar in de gaten.
Om kwart over tien gaan de lichten uit en hoor ik de klanken die ik al enige maanden live niet gehoord heb. Natuurlijk heb ik de diverse cd's de afgelopen weken / maanden laten circuleren in de auto. Natuurlijk staat de MP3-speler vol met heerlijke nummers, maar live ... dat is toch wel even iets anders.
Vol overgave nemen de heren het podium in en word ik als vanouds getrakteerd op een iets meer dan een uur live muziek ... een gig die door Dinand werd omschreven als een vrijgezellenparty. Het zweet was op plekken te vinden waar je liever geen zweet wilt vinden ...en dat is een goed teken ... een teken dat we los waren ... een teken van intens genieten ... genieten van een Dinand die haasje-over deed met Dennis ... Dinand die zittend voor ons een smile produceerde en al even op een eiland ver weg van Mijdrecht was ... genieten van nummers als R.E.A.L., Damn those Eyes en ... genieten van SCREAM! Dit was toch wel een hoogtepuntje ... SCREAM!
Ruim een uur nadat de heren begonnen waren met spelen loop ik weer buiten. En als we bij de parkeerplaats onze plek in nemen om even te wachten op wat mogelijk nog komen gaat, zien we een gehaaste Dinand voorbij rijden. Meer dan "Daag" kon er dit keer niet vanaf ... er stond een vliegtuig te wachten ... een paar uur van Nederland stond een andere happening te wachten. Waar? Ibiza! Want nog geen halve etmaal later is de heer Woesthoff voor de tweede keer getrouwd. AJOC was ons vrijgezellenfeest ... next stop: ADO Den Haag ... de Afterparty?
KANE @ ADO Den Haag - 6 juni 2009
Het is 5 juni ’09 en de spanning is te snijden onder de KANE-fans. Een dag voordat het concert in het ADO Stadion gespeeld gaat worden loopt er nog een procedure. Eén van de omwonenden heeft bezwaar gemaakt en de Raad van State mag / moet een uitspraak gaan doen: het gaat door / het gaat niet door. Rond kwart voor twee komt het verlossende woord: het gaat door! 12.000 man kunnen een dag later afreizen naar Den Haag … naar ADO … naar een thuiswedstrijd.
De eerste fans zijn al vroeg aanwezig; rond een uurtje of tien. Zelf schuif ik iets na één uur aan bij de aanwezige voor ingang A. Niet veel later knallen er kurken … champagne … omdat 2 fans (Daniella en Maarten) 10 jaar samen zijn. 10 jaar! Waar hebben we dat meer gehoord / gelezen?
Het is voor het eerst dat er een concert wordt georganiseerd in het stadion en dan mogen er dingetjes fout gaan of anders dan te doen gebruikelijk. Toch is het zeer spijtig om te moeten vernemen dat een aantal basisdingen niet goed geregeld zijn: geen toiletten voor de wachtende fans, security die een paar minuten van te voren nog niet weten hoe ze de kaartcontrole gaan laten verlopen, € 15,= parkeerkosten, niet kunnen pinnen voor je munten … dingen die in de evaluatie best wel even mogen worden doorgenomen. Opvallend positief is de zeer vriendelijke en enthousiaste houding van de Haagse stewards. Daar kunnen ze in Amsterdam en Rotterdam nog wat van leren.
Half zeven gaat het los … het lint wordt doorbroken, de kaarten gechecked en dan is het RENNEN naar het veld. Trap op (drie treden tegelijk), trap af (springen) en dan in volle spurt naar het podium. Rechts is het nog helemaal leeg; voor Dennis! That’s the place to be en daar kom ik dan ook bij van mijn poging tot een nieuwe Olympisch record in ‘stagerunning met hindernissen’.
Als voorprogramma staat STEREO op de bühne … winnaars van Rock Nation en een band met potentie. Muzikaal allen goed, uitstraling hebben ze alle 6, maar ik mis nog een eigen sound en een homogene groep. Dat gaat komen, dat zie je, dat hoor je, dat voel je. Net als in de HMH eind ’08 weten ze de aanwezigen te verrassen met een goed optreden, waarbij wederom de emoties bij de wel zeer uitdagende Astrid te zien en te horen zijn … top!
Na STEREO volgt een korte periode van rust … betrekkelijke rust, want in dezelfde tijd voel je de spanning toenemen. Nog even en dan gaat het los … gisteren hing het nog aan een zijden draadje en vandaag mag die spanning eruit … positive energy … for KANE.
Een remix van ‘So Glad You Made It’ kondigd de komst van de heren aan. En daar waar men normaal gesproken met ‘Catwalk Criminal’ opent, krijgen we nu ‘As Long As You Want This’ als openingsnummer te horen … 10 jaar terug in de tijd en heerlijk om zo de toon te zetten.
Eén van de persoonlijke hoogtepunten van de avond is ‘Scream’. Een echt stadionnummer vol vuur en energie, wat ook in de uitvoering te merken was. Als ‘R.E.A.L.’ gespeeld is staat eigenlijk ‘Fearless’ als volgend nummer op de setlist, maar Dinand zijn gitaar weigert! En dan laat de perfectionist even weten aan de crew dat dit onacceptabel is. Als je iets doet, dan doe je het goed … en waar is een soundcheck anders voor? Sommigen vinden Dinand zijn reactie overdreven … is hou er wel van … het toont weer eens zijn gedrevenheid, zijn karakter.
Als de heren voor de eerste keer off stage zijn geweest komen ze terug met ‘Waiting, Waiting’! Het tweede hoogtepunt van de avond. Veel te lang niet gehoord …en het is zo’n wereldnummer.
Tijdens ‘WW’ laat Dinand nog een andere kant van zichzelf en KANE zien … het respect voor de fans. En hoe beter kan je dat tonen, dan over de hekken voor je fans te lopen om vervolgens door dezelfde fans heen te waden. Aansluitend wordt ‘Where Do I Go Now?’ gespeeld, welke exact 10 jaar geleden als single in de schappen kwam te liggen.
Met ‘Catwalk Criminal’ komen de heren na de tweede off stage terug. Een in Hilversum onbegrepen nummer, maar in de loop van de tijd uitgegroeid tot één van hun betere live nummers …
Het is iets voor 11 uur als het er alweer op zit. Bijna twee uur is er gespeeld, gezongen, gesprongen, gedanst. Bijna twee uur was het voetbalstadion van ADO een rocktempel. In bijna twee uur tijd kreeg Nederland er weer een nieuwe toplocatie bij … nu alleen nog even die ene omwonende overtuigen.
Next stop: Blerick ... Limburg.
KANE @ Kazerneterrein Blerick … tis een kwestie van geduld … maar dan gaat het los!
12 juni ’09. De rondweg van Eindhoven staat weer vast, het weer is goed en uit de speakers klinkt KANE. Deze avond speelt KANE in Blerick met twee bands in het voorprogramma; Cooper Inc. en Stereo. Uitverkocht is het niet, uitverkocht is het zeer zeker niet, naar verluidt zijn er tussen de 2000 en 2200 kaarten verkocht … en dat terwijl men een veelvoud verwacht had.
Als om 7 uur de poorten open gaan lopen / rennen een kleine 40 fans naar het podium toe. Me twee bands in het voorprogramma hoeft er niet lang gewacht te worden op wat actie. Om 8 uur stond Cooper Inc. in de planning … iets na 9 uur Stereo en om half elf KANE … die 3,5 uur komen we wel door.
Om 8 uur begint Cooper Inc. … als je er van houdt dan zal het wel leuk zijn, maar ik ben weer gaan zitten. CD kopen op eigen risico. En meer wil ik er niet over kwijt!
Als Stereo opkomt ben ik weer present. Na ADO is dit de tweede keer dat ik ze live zie en deze tweede keer vond ik persoonlijk beter … losser, minder druk op de ketel en het geheel kwam beter over. Respect voor deze band die na één jaar hard werken dit al voor elkaar heeft. Wil je foto’s zien? Klik hier!
Het is al half elf geweest als KANE van zich laat horen. Na ruim 3,5 uur wachten hoor ik de remix van ‘So Glad You Made It’, starten de heren live met ‘Something to Say’ en sluiten ze ruim een uur en een kwartier later met ‘All Day & All of the Night’.
Op de setlist stond ook ‘Tough’, maar die ging een beetje tough … oktober ’08 voor het laatst live gespeeld en daardoor ging het een beetje tough.
Eén van de hoogtepunten was toch wel weer het gitaarwerk van Dennis tijdens ‘Hold on to the World’ … de vonken spatte er vanaf, je zag de blaren langzaam opkomen … respect Dennis, respect!
Geen bridge voor Dinand En Nico met ‘Wild Horses’. Nee, vanavond is het ‘The River’ en voor heel even is Blerick een beetje Pinkpop en voor heel even is Dinand een beetje Bruce (springsteen) …
Blerick genoot intens van deze warme vrijdagavond, genoot van een band die de afterparty aan het vieren was van misschien wel hun grootste show van 2009, genoot van een zanger die ondanks een blessure … is there a doctor in the house? … wetten en grenzen overtrad, Blerick ging los, Blerick genoot en daarvoor hoeft het echt niet uitverkocht te zijn …
Na de laatste klanken van ‘All Day’ is het net na middernacht en na een cooling down walk zet ik de terugreis in om zo rond half vier elders te arriveren … nabij een plek waar de heren eind augustus de boel op zijn kop gaan zetten … maar dat is nog een kwestie van geduld.
KANE @ HAAGSE LUST ... Back to school
Trots waren ze. Apentrots. Hun zonen, hun dochters & eindelijk waren ze weer tot bezinning gekomen. Eindelijk namen ze een verstandige beslissing & ze gingen weer terug naar school & ze pakken de studie van vroeger weer op & ze gaan naar de Haagse Hogeschool! De studie digitale fotografie zou weer volledig worden opgepoetst & er zou weer een gediplomeerde applicatiebeheerder komen & die zware studie gynaecologie zou uiteindelijk toch worden afgemaakt & (???) Trots waren ze. En dat alleen maar omdat ze te horen kregen dat men naar de Haagse Hogeschool ging & niet wetende dat het hier gaat om & de Haagse Lust.
Neem naast je school een stuk gras, zet er wat dixie-toiletten en wat urinoirs op, regel een aantal biertenten en frietkramen, informeer de lokale autoriteiten, zorg voor echt Hollands weer en regel een aantal up-coming acts en KANE als afsluiting en je hebt alle ingrediënten voor een succesvol, modderig en besloten studenten festival & Haagse Lust is een feit!
BEsloten betekent in deze niet GEsloten. En daarom werd dan ook hemel en aarde bewogen door een aantal KANE-fans om op legale wijze aan kaarten te komen. Mogelijkheden genoeg & als introducé, als introducé of als introducé. Dus wordt er gekozen voor het koppelen van studenten aan kane-fans, middels een aanvraagformulier op een gerenommeerde fansite. Een meer dan goed initiatief, maar & .. een initiatief wat dusdanig veel weerstand ondervond dat het al snel naar de prullenbak (moest) verhuizen.
Het contact wat door het genomen initiatief ontstaan was met de organisatie van Haagse Lust leidt enige dagen voor het festival tot concrete afspraken & ? promoot ons festival hier op school en als tegenprestatie kunnen jullie kaarten kopen? . Zo gezegd zo gedaan. Een aantal die-hards (namen zijn bekend bij uw reporter en worden op verzoek en op last van de hen niet gepubliceerd) loopt de woensdag voor het festival met flyers onder de arm de ? arme? studenten het leven zuur te maken, wetende dat de kans op een ? NEE, geen interesse? 99,99% is en dat de kans op eigen kaarten 100% is. Een dag lang wordt er gepromoot, gepromoot, gepromoot & wordt er bijna geen kaart verkocht & tot het einde van de dag nadert & dan ? vliegen? de kaarten over de toonbank & kaarten voor hen die een festivalletje wel weten te waarderen & kaarten voor die-hards, kaarten voor fans en ik zeg & dank daarvoor, anders was ik er ook niet bij geweest.
Om een uurtje of acht (in de avond) loop ik het festivalterrein op. Daar waar men 6000 kaarten had voor studenten en introducés (waarvan er slechts 1100 waren verkocht), daar liepen nu slechts een paar honderd die-hard studenten. Het kunnen er 800 zijn geweest, het kunnen er 500 zijn geweest, maar die uiteindelijk 1100 verkochten kaarten waren vanavond zeker niet door de beveiliging gelopen.
Het begin van het terrein is nog verhard en op het moment dat ik verder naar voren loop zie ik de echte festivalomstandigheden opdoemen & gras wat is omgetoverd tot modder & oorzaak: regen, bier, frisdrank en al het andere vocht wat te mengen is met een grasmat. Vooraan het hoofdpodium staat een select groepje oudere ? studenten? , waaronder een kleine afvaardiging uit de mooi Belgische studentenstad Gent. Altijd leuk die uitwisselingsprojecten. Om maar niet vastgezogen te worden in de modder kies ik ervoor om aan de zijkant het geheel te gaan aanschouwen. Het is en blijft een studentenfeest, ik ben ? gaststudent? en ben blij met het stuk steen wat er onder mijn schoenen te voelen is. Vaste grond en een goede basis om op deze regenachtige avond mijn eerste KANE-gig van 2006 mee te maken.
Om me heen is het een drukte van jewelste & studenten die drank halen, studenten die nog wat drank halen, studenten die nog meer drank halen en studenten die dorst hebben en dus wat te drinken halen. Met het invallen van de avond verbaasd het me om te zien hoe onze toekomstige afgestudeerden zonder pardon hun dure Gsus, Replay, en Dieselbroeken alsmede ook hun merkgympen en lederen laarzen van minimaal ¬ 125,= aan een moddertest onderwerpen & ze hebben nog veel te leren &
Als de natte weergoden even pauze nemen, wordt de hoofdact van de dag (avond) aangekondigd en onder de ? nieuwe? klanken van ? Scream? neemt KANE bezit van het podium. KANE gaat los, de studenten gaan los, de ? afgestudeerden en gaststudenten? laten zich gaan en het festival beleefd zijn hoogtepunt. Met een setlist die opgebouwd is uit nummers uit ? de oudheid? en de ? toekomst? wordt vol overgave een meer dan verdienstelijke gig gegeven. Deze setlist, in combinatie met de aankondiging dat ? de Paap? zal worden aangedaan tijdens de komende try-outs, verhoogd de temperatuur onder de aanwezigen. Had men al moeite om als student dan wel introducé op Haagse Lust binnen te komen; de Paap wordt weer een heel andere verhaal & slecht 150 kaarten & en flyeren om aan kaarten te komen helpt hier echt niet.
Als Dinand ineens zin krijgt in een gouwe ouwe en hij voorstelt om ? Where do I go? te gaan spelen, vraagt Manuel zich even af ? What do I play?? & altijd leuk zo? n grillig moment van de heer Woesthoff en altijd leuk om te zien hoe de echte muzikant, de prof, zich weet te redden. Petje af voor Manuel & en snel weer op, want de druppeltjes vallen weer naar beneden.
In de toegift zit wederom nieuw materiaal. Voor sommige de tweede keer dat ze het horen, voor mij de eerste keer & ? I belong to you? . Pakkend, recht door zee en zonder al teveel poespas een absoluut waanzinnig goed nummer & laat het voorjaar van 2007 maar komen, laat die nieuwe cd maar komen.
Na het horen van de laatste klanken, word ik vriendelijk edoch dringend verzocht om het modderige, smerige en gore terrein te verlaten en loop ik richting uitgang. Net buiten de school wordt het idee aangedragen om toch maar even met de heren na te praten c.q. bij te praten.
Nico en Manuel hebben reeds de uitgang gevonden en vertrekken als eerste uit Den Haag. Martijn volgt als derde, welke ? kapot? maar voldaan de reis huiswaarts inzet. Als Dinand ten tonele verschijnt volgt al vrij snel de alom bekende foto- en handtekeningensessie met de fans en geeft hij nog wat meer info over de komende try-outs & niets is officieel, maar de gedachten gaan uit naar Mecca, Nighttown, Paradiso, de Paap en nog een plekkie ... ook België (2 x) staat op het officieuze lijstje & wachten op de officiële aankondigingen dus. Met de komst van Dennis ontstaat er een nieuw fenomeen & het ? Dennis Kringgesprek? & heer van Leeuwen centraal in het midden en de rest erom heen & een foto & een vraag & een handtekening & en Dennis blijft centraal. Nog voordat Dennis zijn terugtocht wil inzetten schiet me iets te binnen & iets origineel & geen foto van Dennis met ondergetekende, maar van Dennis met mijn & ach & zoek het zelf maar op bij de foto? s van Haagse Lust op www.kane-zone.nl & vindt ervan wat je wilt vinden &
Ver na middernacht arriveer ik op mijn vakantieadres ergens in Zeeland. Mijn eerste KANE-gig voor 2006 zat erop en voor even was ik weer onder studenten. Twee dingen blijven door mijn hoofd schieten: (1) ? I belong to you? en (2) Welke studie pak ik weer op? &
Dit voor nu, meer voor later & next stop for me: Tilburg (ook een studentenstad, ook leuk).
Gio ...
AHOY 2005 Over ‘Scream’ . . . ‘Loser’ . . en de laatste gigs van het jaar.
Eind ? 99 loop ik meerdere platenzaken af . . . opzoek naar een singletje wat ik maar niet kan vinden. Als ik bijna de hoop heb opgegeven stuit ik ineens op een verzamel-cd met rocknummers waar het nummer waar ik zo lang naar heb lopen zoeken ook opstaat . . . ? Loser? van Billy the Kid. Door het draaien van deze cd hoor ik ook regelmatig een niet Nederlands klinkende band voorbij komen. Titel van hun nummer: ? Where do I go? . . . uitvoerenden: KANE. A new love and addiction has started.
Het was de bedoeling om voor ons concert op 6 december hetzelfde te doen als onderhand te doen gebruikelijk: lekker vroeg naar Rotterdam, stad een beetje verkennen (alsof ik die nog niet ken) en lekker vroeg richting Ahoy om zoals te doen gebruikelijk deelgenoot te worden van een mini reunie. Dat was de bedoeling . . . maar één werkgever dacht daar anders over; mijn werkgever!
Met 2006 voor de deur vond men het gepast om op 6 december een bijeenkomst te plannen met de directie om gezamenlijk de begrotingen en plannen voor 2006 door te nemen. Normaal gesproken geen enkel probleem, maar dit keer zeer ongelukkig qua datum, tijd en plaats: 6 december ? 05 tussen 14:00 en 16:30 uur in Vught! Dan maar de plannen wijzigen: mijn partners in concertcrimes zouden eerder naar Ahoy vertrekken en ik . . . ik zou wel zien . . . ik zou vertrekken om iets na half vijf . . . en ik zou wel zien. Damn . . . niet altijd verloopt alles naar wens. Iets na half vijf werd iets voor vijf uur . . . na een sprint richting parkeerplaats en een verkleedpartij in de regen aldaar begon ik om 2 minuutjes voor vijven mijn reis naar Rotterdam. Uit mijn boxen knalt ? Almere? , de naald van mijn snelheidsmeter beweegt zich tussen de 30 en de 170 km per uur en om 18:15 uur arriveer ik bij Ahoy . . . not bad for a rainy day . . . nu nog zoeken waar mijn plekje word vrijgehouden. Tot mijn verbazing bevindt mijn plekje zich een metertje of 2 van de voordeuren van Ahoy . . . een plekje wat ik te danken heb aan twee lieftallige dames die ik tijdens het concert op Java-eiland heb mogen leren kennen . . . meer dan dank dames and so good to see you again!
Als de deuren open gaan en het dringen weer overleeft is ben ik binnen. Op naar ? het veld? , goed plekkie zoeken en dan maar weer wachten. Wachten op KANE, maar eerst nog even ? Loser? .
Voorprogramma? s worden door diehard fans niet al te vaak toegejuicht. Ook ik heb mezelf wel eens de vraag gesteld waarom sommige bands gevraagd worden om in het voorprogramma te staan, maar voor vanavond was dat niet het geval. Vol verwachting heb ik de setlist van Billy aangehoord en toen de begintune van ? Loser?
werd ingezet, was deel I van mijn avond reeds geslaagd. Heel even had ik een flashback, heel even was ik weer 6 jaar jonger, heel even was ik weer . . . oud genoeg om auto te rijden . . . ha ha ha. Na Billy was het, voor de zoveelste keer dit jaar, wachten. Wachten op het hoofdgerecht, wachten op de start van mijn laatste KANE-gig van dit jaar, wachten op het intro van dit jaar . . . ? Go? .
Nu kan je als band op safe spelen en een setlist samenstellen die voor veel aanwezige geen verrassingen heeft . . . maar je kan ook de boel eens even lekker op scherp zetten door heel verrassend uit de hoek te komen. Niet opkomen met het bekende, maar opkomen met iets anders, iets heftigs, iets nieuws. Opkomen met een nummer, wat als een soort emmer met ijskoud water over de menigte wordt leeggegooid; iedereen weer bij de les en klaar wakker. Dat zou kunnen, maar dan moet je wel een band met ballen zijn. Een band die niet alleen vernieuwend is, maar ook nog eens risico? s durft te nemen . . .
Dat er een nieuw nummer gespeeld zou worden, dat was reeds enige dagen van tevoren bekend. Maar dat KANE met dit nummer zijn opwachting ging maken, was voor alle aanwezige een complete verrassing. Nieuw materiaal, wat weer doet hunkeren naar een nieuwe cd. Met ? Scream? werd afgetrapt en Ahoy was meer dan klaar wakker. Oe? s, oh? s en ah? s. Kippenvel en emoties. KANE liet Ahoy even snuffelen aan hetgeen mag gaan komen in 2006. Een nieuwe cd met, zoals eerder gezegd door Dinand, ? Sexy nummers? . ? Scream? laat zien (horen) dat er een ander, misschien wel nieuw, tijdperk aan zit te komen.
Zonder al teveel poespas worden meer dan 20 nummers ten gehore gebracht. Oud materiaal en nieuw materiaal. Nummers die uitgevoerd werden op een eenvoudig maar o zo functioneel en open podium. Voor het podium de diehard fans die er weer heel vroeg waren; links, rechts en achter het podium gelukkige prijswinnaars die o.a. door hun ID-tags aan hun unieke plekje waren gekomen, twee catwalks het ? veld? in voor het betere trek en duwwerk als Dinand een wandeling de zaal inmaakt , een giga videoscherm achter het podium voor diegene die niet vooraan staan en ook rimpels willen tellen. Een podium waarop een performance vol overgave werd opgevoerd en waarbij gemaakte fouten gewoon bespreekbaar werden gemaakt.
Na twee keer terug te zijn gekomen, waarbij ? Scream? nogmaals in een aangepaste uitvoering ten gehore werd gebracht, was het de beurt aan een ander Nederlands talent. Ronald Molendijk mocht net als in 2002 wederom de gemoederen trakteren op een ? after party? . Door een bekend filosoof is eens gezegd: ? Rock&Roll & House are One? en dat werd wederom bewezen door de heer Molendijk. Waar vindt je publiek wat als basis afkomt op snerpende gitaren en diepe teksten, om vervolgens uit hun dak te gaan op meer dan 110 bpm? . . . Inderdaad, bij KANE.
Het is bijna half twee ? s nachts als ik buiten loop met mijn hond. In mijn oor het harde bewijs van wederom een waanzinnige muzikale avond. Nog even laat ik alles even de revue passeren . . . 6 jaar geleden samen op een verzamel cd . . . een cd die voor mij de start was van een trektocht langs oude kerken, weilanden met koeienstront, voetbalstadions, poptempels . . . ? Loser? & ? Where do I go? . . . Loser? Ik niet, zij niet! Where do I go? Hangt van de planning van KANE af . . . somewhere in Holland!
Gio ...
Beatstad, Malieveld Den Haag, 3 september 2005
Het was stil . . . voor één minuut was het stil . . . meer dan 40.000 man weten hun fatsoen te houden en staan 1 minuut stil bij de situatie in New Orleans . . . . . .
3 september 2005, Malieveld Den Haag. Daar waar de Stones jaren geleden hun opwachting maakten, menig betoog is gehouden tegen bezuinigingen, atoombommen, CAO-onderhandelingen en wat nog meer, daar werd op 3 september afgetrapt met Beatstad & op het Malieveld in Den Haag. Wat een lokaal feestje moest worden werd uiteindelijk toch een landelijk festijn. De voor dit moment 3 meest aansprekende Haagse bands maakte hun opwachting voor de aftrap. Di-rect, KANE en de Golden Earring. Drie bands die zorgden voor de aanwezigheid van drie generaties. Drie bands met passie voor de muziek en die op hun Malieveld meer dan alles gegeven hebben.
Al vroeg die dag waren de eerste diehards aanwezig. Een diehard mix van jong en oud, man en vrouw en uit alle lagen van de bevolking. Een mix die voor een prima sfeer zorgde in het Haagse zonnetje. Er word geklaverjast, bijgepraat, onderlinge afspraken gemaakt over wie wat gaat doen als de hekken open gaan en dat alles al zittend in het heerlijke Haagse zonnetje. Omstreeks half vijf worden enige aanwezige zenuwachtig en is er geen ontkomen aan het staand wachten. Gelukkig is het vanaf dat moment nog slechts 30 minuten totdat de hekken open gaan. Wie vooraan wil staan zal moeten rennen en dus worden de conditioneel betere fans naar voren geschoven. Zij mogen onderling de sprint aangaan. Zij mogen de posities gaan bepalen. Zij mogen nog meer gaan zweten in die heerlijke Haagse zon.
Vijf uur. De security verwijderd de hekken en dan gaat het los. Mijn kaartje gaat zonder problemen door de scan, het fouilleren verloopt snel en zonder problemen en ik zet mijn sprint in. Al rennend kijk ik om me heen. Links niemand, rechts niemand! Dan maar even achterom kijken. Achter me is het net alsof er een kudde stieren is losgeslagen. Een soort Haagse Pamplona . . . ik voorop en daar achter een dolle en losgeslagen kudde.
Na een paar honderd meter kom ik samen met nog iemand als eerste bij de ingang van het vak voor het podium aan. Snel de veel te kleine doorgang door en dan door naar de linkerkant van het podium. Ik ben er . . . als eerste . . . met het zweet op plekken waar je liever geen zweet wilt hebben. Na de run op Almere strand (drie weken eerder), welke na mijn mening goed was voor een olympische kwalificatie, had ik nu de Haagse run volbracht. Dit keer goed voor het olympisch goud. Ik zit, ik wacht en binnen een paar minuten begint het vak al heel hard vol te lopen. De mensen waarvoor ik de sprint ben aangegaan zijn ook reeds gearriveerd, dus het rustige wachten kan gaan beginnen. Nog een kleine twee uur en de boel gaat los.
Het mooie van een festival is dat er van allerlei pluimage rond loopt. Om me heen is het een bonte verzameling van Di-rect fans met een gemiddelde leeftijd van een jaartje of 14. Daar omheen en daartussen positioneren de KANE- en Earring-fans zich. Ouder, wijzer en vol verbazing luisterend naar het taalgebruik van het jonge grut. Had je niet een rooie kop van het zonnetje, dan kreeg je het wel van het vocabulaire van de aanwezige Di-rect dames (lees: meisjes). Drie generaties en wat een verschil. De jeugd heeft de toekomst, maar de jeugd moet nog wel veel leren en de scherpe kantjes bijschaven.
19:00 uur en Di-rect maakt zijn opwachting. Ik heb de heren enige jaren geleden mogen ontmoeten toen ik als VIP van YorinFM naar DancePop mocht. Vervolgens kwam ik de heren tegen in Oosterhout tijdens een festival en nu is het de derde keer dat ik de mannen live zie. Je kan niets anders zeggen dan dat de heren een heel goed groeiproces hebben doorgemaakt. Zowel muzikaal als in hun performance zijn ze een héél stuk beter en volwassener geworden. Om me heen is het een dolle en uitzinnige boel. De meisjes kunnen zichzelf niet langer in bedwang houden en hun enthousiasme zorgt er zelf voor dat de ? oude garde? meegaat in het springen, gillen en zingen . . . het overnemen van hun taalgebruik gelukkig achterwegen latend. Op het podium staan 4 jonge muziekanten, welke ieder op hun eigen manier, volledig uit hun dak gaan en zij weten de meer dan 40.000 aanwezige hierin mee te nemen. Na een uur is het over en begint het wachten. Wachten op hetgeen waarvoor ik gekomen ben, wachten waarvoor misschien wel meer dan de helft van de aanwezige gekomen zijn . . . KANE.
Omstreeks half negen is het dan zover. Wederom wordt de opwachting gemaakt met het intro van ? Go? en weer sta ik met het kippenvel op mijn armen. Omdat de tijd ? beperkt? is dit keer een andere setlist dan ? te doen gebruikelijk? . Een heerlijke mix van alle drie de cd? s met als één van de absolute hoogtepunten van de avond; 1 minuut stilte tijdens ? Damn those eyes? . Voor heel even vraagt Dinand om stilt te staan bij de gebeurtenissen in Amerika . . . en het was stil . . . voor één minuut was het stil . . . meer dan 40.000 man weten hun fatsoen te houden en staan één minuut stil bij de situatie in New Orleans . . . .
De heer Woesthoff vindt het nodig om op een andere manier gebruik te maken van het podium en dus kiest hij in eerste instantie de hoogte op. Vervolgens kiest hij wat later voor het directe contact met het publiek en klimt hij recht voor me op de dranghekken en nog voordat ik er erg in heb ligt hij half in mijn armen. Stage-diving is uit den boze . . . dranghekje vallen hebben we nog niemand negatief over gehoord.
Als na ruim één uur iedereen denkt dat het gedaan is word de menigte verrast met een kleine toegift. Nog één nummer, want de tijd dringt. Een factor die vooral bij Dinand tot enige zichtbare frustraties leidt. ? Fearless? of ? Hands? ? En het werd ? Fearless? . Dit keer geen lange uitvoering, dit keer geen langdurige jankende, gillende en emotionele Gibson. Nee, dit keer een kortere versie, die niets afdoet aan de ? normale live uitvoering? , maar ik miste die extra 5 minuten toch echt wel. Na ? Fearless? is het gedaan. Tenminste . . . dat wordt door de aanwezige op het podium gedacht. Als zij echter goed hadden opgelet dan hadden zij ver van tevoren Edwin Jansen langs het podium kunnen zien staan met een A4-tjes waarop heel groot stond geschreven: ? HANDS? ! Voor een paar minuten blijft het podium leeg en dan is het weer gelukkig weer feest. Nog één dan. Nog één om het af te leren en ? Hands? werd met grote overtuiging ten gehore gebracht. KANE los, fans los, Beatstad los!
Na het verstrijken van de laatste akkoorden kies ik voor een meer rustigere plek elders op het terrein. Even het vochtgehalte weer op peil brengen en op afstand de Golden Earring bekijken en beluisteren. Onder het genot van wat drank hoor ik de Earring hun opwachting maken. Deze maand (september) is het 40 jaar geleden dat zij hun eerste single uitbrachten. 40 jaar! Op dat podium ver weg staat 40 jaar muzikaal genot. Kerels die de pionierstijd nog hebben mogen meemaken. Kerels die weten hoe het Rock&Roll wereldje in elkaar steekt. Kerels die van niets en van alles hebben meegemaakt. Van 0,00 tot Glitter & Glamour en alles daartussenin. Als je daar heel even bij stil staat dan kan je daar alleen maar respect voor hebben. Zij hebben zoveel werk moeten verrichten waar andere bands later van hebben kunnen profiteren dat zij in iedere Hall of Fame mogen staan. Op afstand zie en hoor ik het. Op afstand zie ik 3 generaties uit hun dak gaan en dat typeert de muziek zo . . . het verbroedert. Er is ineens geen verschil tussen man en vrouw, oud en jong, de verschillende bevolkingslagen . . . voor een paar uur waren alle aanwezigen één.
Na het horen van de laatste klanken begin ik rustig terug te lopen naar mijn auto. Als ik achterom kijk zie ik twee krachtige lichtbundels zich een weg banen naar de hemel. In New York waren het er destijds twee die naar de hemel gericht waren, op Almere strand was het enige weken geleden één naar de hemel gericht werd en nu, nu waren het er twee die ergens onderweg samensmolten. Voor wie en waarom? Eenieder kan daar wel zijn eigen invulling aangeven. Voor mij een teken van muzikale verbroedering in Den Haag en ter nagedachtenis aan de slachtoffers in New Orleans . . . meer dan 40.000 man wisten hun fatsoen te houden en stonden één minuut stil bij de situatie in New Orleans . . . .
Gio ...
KANE @ Almere
Op 13 augustus 2005 staan 32.000 man even stil. Zijn 32.000 man even stil en denken zij allen aan hetzelfde en toch ook aan iets anders. 32.000 man kijken naar een lichtbundel die zich uitstrekt naar de hemel en weerkaatst tegen een wolk. Een lichtbundel als symbool voor eeuwige liefde, verdriet en eerbetoon & één lichtbundel & één gedachte & ? Dreamer? & dit was dus echt ? Fearless? .
13 augustus 2005 is het de dag waarop 32.000 man zich een weg weten te vinden naar het strand van Almere. De dag waarop HET Kane-concert van 2005 zou gaan plaatsvinden en de dag waarop wederom gebleken is dat ons landje echt te klein begint te worden voor een groepje muzikanten met een droom.
Al héél vroeg lagen de eerste fans in het zand te wachten op hetgeen in de avond zou gaan plaatsvinden. Opgewarmd door de optredens tijdens de Belgische festivals en de waanzinnige show in Paradiso zijn de verwachtingen hoog gespannen. De afstand tussen de ingang en het podium deed hier nog een schepje (zand) bovenop. Velen maakte zich zorgen over de ? sprint? van toch wel minimaal 400 meter die moest worden gemaakt om helemaal vooraan te kunnen staan. Voor velen zouden dit de snelste en zwaarste meters van hun leven worden.
Als de eerste toegangssluizen opengaan en het fouilleren heeft plaatsgevonden word de sprint ingezet. Zeg maar gerust dat dit voor eenieder die vooraan wilde staan een WK-sprint, zo niet een Olympische sprint was. Een paar honderd meter door mul zand, afgewisseld met wat vlonders c.q. stalen platen gaat je niet in je koude kleren zitten. Voor de dames en heren van de drank, het eten, de bonnen, beveiliging en de merchandising aan mooi schouwspel & voor de diehard fans een laatste, zware hindernis & lang leve de kleine poppodia !
Met wachten, Relax en drie parachutisten als vermaak voor het concert worden de laatste uren en minuten doorgebracht om vervolgens om iets na half negen het intro te horen van ? Go? . Het eerste nummer van de cd brengt hen waarop 32.000 man hebben staan wachten & KANE @ Almere is een feit. Het wachten werd meer dan beloond. Kane gaf met een waanzinnige en professionele show. Niet alleen nummers van ? Fearless? , werden ten gehore gebracht, maar ook pakkende nummers van ? As long as you want this? en van ? So glad you made it? werden uitgevoerd. Het licht was tot in de puntjes verzorgt en was vooral voor de achterste regionen een spektakel en maar zelden heb ik zo? n goed geluid gehoord tijdens een dergelijk groot openlucht concert.
Tijdens ? Master of the game? zie ik één van de crew leden langs de catwalk lopen met een gitaar en een microfoon standaard en weet ik dat er iets speciaals op komst is. Als Dinand vervolgens na ? Master? zich over de catwalk naar voren begeeft wordt het al enigszins stil & een stilte die word opgevuld met Dinand zijn woorden over de Twin-towers, twee lichtbundels en respect voor hen die zijn omgekomen op 11-09. Woorden die de stilte omzet in een ijzige stilte die op haar beurt weer wordt opgevuld door één lichtbundel en & ? Dreamer? &
Voor een paar minuten staan 32.000 man naar de hemel te kijken, denken zij hetzelfde en toch ook anders, voor heel even is Almere stil en doet Dinand iets waar maar één ding op te zeggen is & respect.
? Love for the sake of life? is het laatste nummer wat ten gehore word gebracht en sluit een waanzinnig concert af. Een concert wat in de ruimste zin van het woord groots was.
Met de geluiden van YorinFM op de achtergrond en met de regen uit de hemel verlaten 32.000 man het strand van Almere & één lichtbundel naar de hemel toe achterlatend & één lichtbundel, zo krachtig en zo & Fearless.
Gio ...
Complete setlist: Go ? Something to Say ? Taurus ? Don? t let it pass you by ? Rescue me ? Mother ? So glad you made it ? Before you let me go ? Believe it ? Hold on to the world ? Let it be ? Solitary Madness ? Master of the game ? Dreamer ? Damn those eyes ? Rain down on me ? All I can do ? toegift één: Where do I go now ? Fearless ? toegift twee: Love for the sake of life.
KANE @ 3FM Awards 2008
Het is 26 april 2008 en op deze dag heb ik het genoegen om, na een periode van bijna 20 maanden, weer een live optreden van de heren ‘D’ te mogen meemaken … KANE speelt als afsluitende act op de 3FM Awards.
In ‘The Factory’ in Amsterdam worden vandaag de 3FM Awards uitgereikt. Een jaarlijkse happening, welke een blijk van waardering uitdraagt door de fans / luisteraars van 3FM naar de genomineerde Nederlandse artiesten.
Als ik om zes uur arriveer is het nog heel rustig en heerst er een relaxte sfeer. Een sfeer die de gehele avond niet is weg geweest. Een sfeer die ook aangeeft hoe de gehele avond verlopen is … relaxed … met hier en daar een “niet noemenswaardig” technisch foutje.
Om iets over zevenen gaan de deuren open … relaxed naar binnen lopen … relaxed wachten op de kick-off … en iets na halfnegen is het dan zover… Anouk mag de show openen met twee nummer.
Vanaf de eerste akkoorden zit de sfeer er goed in. Na Anouk volgen Voicst, Moke, Krezip en vele anderen … met als één na hoogtepunt van de avond … het optreden van Alain Clark en zijn vader … ik zeg “respect” voor de “oudjes” … Vader Clark zong, danste, genoot en was trots … en terecht. Toch was dit niet hetgeen waarvoor ik gekomen was … ik was daar om die bijna 20 maanden durende “leegte” weer opgevuld te krijgen … ik was daar om even, héél even weer intens te geniet en mijn leegte te vullen met de live-sound van KANE.
Als de laatste award is uitgereikt is het eindelijk zover. Dennis neemt bezit van het podium, de rest van de band volgt en als het intro van ‘Catwalk Criminal’ loopt vult Dinand als laatste de ‘leegte’ van het podium. In totaal worden er vier nummer gespeeld … ‘Catwalk Criminal’ – ‘Something to Say’ – ‘Shot of a Gun’ & “Yeah Yeah Yeah’. Vanaf de eerste klanken steeg de temperatuur (en het was er toch al zo heet), werd duidelijk dat het niet winnen van een award niet afdoet aan je populariteit en was het voor mij weer helder waarom ik dit zo leuk vind … het raakt me, het vult me, het geeft energie … het was het wachten waard … zelfs bijna 20 maanden. Het is nog steeds vol van energie en overgave, vol van emotie … het is nog steeds als vanouds … it’s still KANE.
Als de laatste akkoorden van KANE wegebben aan het begin van de nacht, stroomt ‘The Factory’ leeg. Met deze stroom loop ik mee … naar buiten … links, links en nog eens links … even wachten, zitten, napraten met andere fans om vervolgens vergezeld te worden door Dinand … na bijna 20 maanden even “bijpraten” … kritisch, complimenteus en met info over de nieuwe CD … ‘Shot of a Gun’ is het enige nieuwe nummer wat dichtbij de “oude” sound staat… even wat foto’s … en dan verdwijnt de Mercedes in de nacht. Wachtend op Dennis krijg ik ineens een backstage-bandje aangereikt en loop ik nog geen 5 minuten later tussen de sterren van de avond; winnaars en “verliezers” voor zover daarin onderscheidt gemaakt moet worden. Samen met mijn steun en toeverlaat, de moeder van mijn zoon, mijn tegenpool, heb ik het genoegen om “deelgenoot” te mogen zijn van het 3FM-feestje. Niet alleen in de zaal en voor het podium was het relaxed … ook onder de genomineerde, de winnaars, de “verliezers”, de genodigde en al wat er nog meer rondliep was het relaxed.
Daar waar Dennis het druk had met zijn vrienden, bekende en onbekende … daar had Leona wel tijd voor een leuk gesprek … nice to meet you … aangevuld door Ramona … nice to meet you to en met nog een reis van 2 uur voor de boeg en een VIP-deck wat langzaamaan leeg begint te lopen is het iets na twaalven tijd om afscheid te nemen … afscheid van ‘The Factory’, de feestvierders en de laatste fans.
Het is halféén … ik rij weg de nacht in … wetende dat ik nu slechts iets meer dan vijf-en-een-halve week hoef te wachten … Tivoli … 5 juni 2008 … Yeah Yeah Yeah!
Gio.
KANE @ Tivoli ‘08 - Try-Out nummer 1.
Het is donderdag 5 juni 2008. Buiten lopen mensen rond in hartje Utrecht, want het is koopavond. Buiten zijn de terrasje gevuld, want het is goed weer. Buiten kunnen ze wel lezen wat er zich binnen afspeelt. Lezen ja ... dat het is uitverkocht ... KANE speelt zijn eerste try-out in Utrecht ... in Tivoli. En in Tivoli ... In Tivoli is het HOT ... STEAMY & F*CKING GOED! En wat is men blij dat men binnen is ...
Op de dag na een (voor mij in ieder geval) legendarische Fansite Showcase speelt KANE zijn eerste officiele try-out in Tivoli. En wat voor try-out! Dit beloofd wat voor de komende gig’s en dit beloofd wat voor de mega gig in de Kuip. Dat het een warme word, dat is voor eenieder nog maar de vraag. Voor de KANE-fans die één of meerdere try-outs zullen gaan bezoeken geldt reeds “hittegolf alarmfase 1” ... KANE is back ... and it’s gonna be a hot summer!
Normaal gesproken sta ik (altijd) vooraan, tussen de dampende, zingende en zwetende menigte. Maar in Tivoli kies ik er voor om het geheel eens van boven te aanschouwen. De sfeer daarboven is iets minder dan beneden, de hitte daarentegen niet. Het mooie is wel dat je een waanzinnig zicht hebt op de interactie tussen band en fans en dat is (voor één keer) echt een kick om te zien.
Het is ruim negen uur geweest als de heren beslag nemen van het podium. Voorafgaande aan hun komst is men reeds opgewarmd door de heer Keith Caputo en band, maar na de opkomst van KANE is het al snel duidelijk dat het nog net een graadje warmer kan en dat het en graadje warmer werd ... en nog een graadje ... en nog een graadje.
Echt volledig uit mijn dak gaan kan ik niet. Daarvoor is de sfeer op het hoger gelegen ‘Tivoli-deck’ net iets te afwijkend voor. Maar wat heb ik staan geniet van die dampende fans, die dansende fans, die zwetende fans en wat heb ik staan genieten van wederom een zeer gretige KANE. Gretig & professioneel. Gretig en dankbaar weer in Tivoli te staan. Gretig en ... ... F*CKING GOED! Dit beloofd wat voor de volgende try-outs ... Dit beloofd wat voor ‘de Kuip’.
Met ‘ALAYWT’ als “oude” afsluiter word Tivoli voor de laatste keer tot het kookpunt gebracht en weet KANE de eerste try-out met een meer dan dikke voldoende af te sluiten.
Als ik ‘s avonds de gehele gig nogmaals de revue laat passeren dan zie ik steeds één grote mensenmassa ... springend, dansend, zingend, zwetend, huilend, stuiterend ... Het is gezegd ... KANE is back ... And it’s gonna be a HOT summer!
John
Setlist:
Yeah Yeah Yeah
Something to Say
Don't Let It Pass You By
Wanna Make It Happen
Go
Everything You Want
Fearless
R.E.A.L.
Shot of a Gun
Rain Down on Me
Catwalk Criminal
Tough
As Long As You Want This
KANE @ Luxor … Arnhem City Soul
Het is zaterdag 14 juni 2008 en KANE doet tijdens de try-out tour Arnhem aan. Zeg je Arnhem dan denk je al snel Gelredome … niet dus … het is in deze Luxor, middenin de stad.
Niet eerder ben ik in Luxor geweest en ik moet zeggen … het is meer dan de moeite waard om daar een avondje door te brengen. Een poptempeltje; mooi in bouwstijl, goede voorzieningen, aardig personeel, een lekker laag podium, een prima locatie die vanuit zichzelf al sfeer heeft. En daar mocht KANE, als eerste voor een volgepakt Luxor, wederom een try-out spelen … en wat voor een try-out.
Keith Caputo had ook hier de eer om weer als voorprogramma de boel op te warmen. Op warmen … dat was wel nodig, na twee langdurige stortbuien tijdens het wachten buiten. Naar mate ik Keith (en band) vaker zie, begin ik zijn muziek steeds meer te waarderen. Helaas voor hem zal hij tijdens het concert in de Kuip niet mogen aftrappen. Die eer is Voicst toegekomen, maar het was hem gegund.
Als de heren van KANE het kleine en knusse podium innemen is iedereen er meer dan klaar voor. Opgewarmd en voorzien van een drankje zie ik vanaf de zijkant dat de heren (en dame) er zin in hebben. Zin in een avondje Arnhem, zin in een jamsessie. KANE bespeeld het aanwezig zijnde publiek zoals het moet in een kleine zaal … met passie, met gevoel en het interactie. Een hoogtepunt (wederom) is R.E.A.L., zeker in de live uitvoering en voor het eerst tijdens de try-out tour hoor ik New York City Soul live … een ware happening, een genot en de manier waarop het publiek reageerde deed voor mij het nummer veranderen in Arnhem City Soul … heerlijk!
Als ook de toegift gespeeld is en iedereen denkt dat het over en sluiten is, heeft Dinand Woesthoff even een andere idee … we doen er nog een! En wat voor een … All Day and all of the Nights … een gouwe ouwe … een hele gouwe ouwe … van de Kinks … en die ging er in als koek!
Het is half drie ’s nachts als ik weer thuis ben. Klaar wakker en weer een super gig rijker.
Zeg jij Arnhem … dan zeg ik Luxor … New York City Soul … Arnhem City Soul … it’s R.E.A.L.
KANE @ 'de Kuip' ... the road to Rotterdam ...
Zo'n 8 tot 9 jaar geleden speelden de heren in een klein tentje in Rotterdam. Nu, zoveel jaren later, speelden de heren in het grootste wat Rotterdam te bieden had ... het rockstadion van Nederland ... 'de Kuip'.
De wens om in 'de Kuip' te spelen was reeds jaren bekend en toen begin '08 werd aangegeven dat het eindelijk in 2008 zou gaan gebeuren, waren niet alleen de heren "D" blij. Ook de die-hard fans van het eerste uur hebben halsreikend naar 'de Kuip' uitgekeken. 'De Kuip' is het grootste rockpodium waarop je in Nederland kan spelen en als je daar gestaan hebt, dan heb je het grootst haalbare gerealiseerd.
Ja ... de ArenA was reeds eerder een keer aangedaan, maar de ArenA is geen 'Kuip'. Ja ... de ArenA is ook groots, maar de ArenA is geen 'Kuip'. Wat de ArenA mist en 'de Kuip' wel heeft, dat is een rock- & popverleden. Wie er ook de komende jaren in de ArenA zullen spelen en hoevaak zij deze ook zullen aandoen ... 'de Kuip' is the place to be ...
28 juni '08 is het dan eindelijk zover en voorafgaande aan dit grootse concert zijn in het kader van HET KANE-concert van 2008 meerdere kleinere poppodia in Nederland aangedaan ... try-outs ... klein, knus en een prima platform om dingen in en op uit te proberen. Setlisten worden per try-out enigsinds aangepast ... nummers worden tijdens soundchecks van try-outs opnieuw gearrangeerd ... de reacties op het nieuwe materiaal worden getoetst ... try-outs ... in combinatie met een aantal showcases. Voor TMF in Amsterdam, voor een aantal webmasters in de oefenstudio in Delft, voor Q-music op een schip van de marine en voor Q-music België. De weg naar Rotterdam start begin juni '08 met de showcase voor de webmasters en eindigt met een heerlijke try-out in Kersouwe op de dinsdag voor het mega-concert. Niet alleen voor de heren en dame van KANE werd het hierdoor een drukke maand ... ook voor veel fans zal juni '08 als vermoeiend, intensief en druk worden betiteld. Dan laat ik de factor geld en tijd nog buiten beschouwing ...
28 juni '08 ... iets over twaalf uur ... en ik sluit mij aan bij de reeds aanwezig zijnde fans. De eerste lagen er al rond half negen / half tien, dus zo gek maak ik het nog niet. Al wachtende op het tijdstip waarop de hekken open gaan (zes uur) hoor en zie ik om me heen de "stress" en de verontwaardiging ... 'wij moeten 20 meter meer lopen naar het podium dan de anderen die bij de andere ingangen zitten te wachten' ... 20 meter ... waar hebben we het over.
Nog meer "stress" ... 'Er is een snake-pit en hoe komen we daarin?' ... Opeens begin ik mezelf af te vragen waarom ik dit leuk vind. Daar waar mensen blij en opgetogen moeten zijn hoor ik te veel kommer en kwel ...
Het zal wel een technische storing zijn geweest waarom de hekken pas om half zeven open gaan, maar dan is het dan toch echt zover ... rennen ... rennen ... plekkie claimen voor mezelf en mijn wederhelft ... en weer vraag ik mezelf af waarom ik dit leuk vind.
Het podium is over de lengte van het veld geplaatst en dus is er veel plaats voor het podium. En rechts van het podium blijf ik staan ... Dennis bijna vlak voor mijn neus ... een paar meter van de catwalk ... voldoende speakers voor een goede sound ... het is goed, hier ga ik het meemaken.
Acht uur ... Voicst ... leuk voorprogramma, maar wat mij betreft had Keith Caputo daar mogen staan. Doet absoluut niet onder voor Voicst en heeft het in mijn ogen verdiend om ook in 'de Kuip' te staan ... maar wie ben ik.
28 juni '08 ... iets na negen uur ... een remix van 'SGYMI' ... even niets ... en dan ... het intro van 'YYY' ... er is geen weg terug ... helpers weg ... dat waar de heren "D" jaren over gedroomd hebben gaat nu uitkomen ... KANE @ 'de Kuip'.
Voor mij staat een muzikant ... een gitarist ... die ik in de afgelopen weken / maanden / jaren zelden zo heb zie stralen. Het plezier droop met het zweet van zijn lichaam af.
Over het podium rent, danst, springt, en zingt een man ... een vader ... maar nu even niet ... een zanger / componist / gitarist die van geen ophouden weet. Die vanaf de eerste seconde waarschijnlijk de eerste zweetdruppel reeds voelde stromen ... niet van angst ... maar van inspanning. En ook bij hem zie ik plezier, genot, misschien zelf wel een vorm van opluchting onder het motto van: 'we staan er ... we doen het ... en het voelt goed ... damn'.
"Lotgenoten" c.q. die-hard fans die ik tijdens de diverse try-outs ben tegen gekomen zie ik her en der ... helaas op afstand ... springen / dansen / zingen. Ook daar de opluchting ... ook daar het plezier.
Hoogtepunt van de avond ... er is niet 1 hoogtepunt te noemen ... dat zijn er een paar meer: (1) R.E.A.L. (2) RDOM (3) DTY (4) BYLMG voor oude kale Indo's (5) CC met 6 wel heel aantrekkelijke dames (6) I Belong to You ... IBTY ... eindelijk weer eens live ... met die meer dan heerlijk gitaarpartij aan het eind ... IBTH ... (7) en de belangrijkste ... 7 muzikanten die stonden te genieten en niet routinematig wat nummertjes stonden te spelen.
Om half twee 's nachts loop ik met mijn honden nog even snel een rondje en realiseer ik ineens dat er (tijdelijk) even geen KANE is ... de weg naar Rotterdam is genomen ... hun try-out tour was voor het grootste gedeelte mijn try-out tour ... zij werkte zich op richting Rotterdam en ik volgde ... 8 weken KANE - 10 diverse gigs - ruim 2.000 km meer op de teller - uren wachten - honderden euros lichter - een paar vakantiedagen minder - 8 weken KANE ... en nu even niet.
KANE @ 'de Kuip' en al wat mij rest te zeggen is ... IBTY ... ... ... untill we meet again.
Woerdense Vakantieweek
Ik was er reeds eerder geweest … de Woerdense Vakantieweek … een week vol evenementen voor de bevolking (jong en oud) van Woerden. En ik moet zeggen … het is een goed georganiseerd evenement. Sfeer goed, infrastructuur goed, voldoende eettentjes en dranktenten, hele normale tarieven, keurige toiletten, goede programmering … kortom: TOP.
In deze setting, die voor mij dus al bekend was maar enigszins was verdrongen, komt wederom KANE langs als muzikale afsluiter. En wat voor afsluiter …één met een gouden randje.
Om iets na zessen loop ik relaxed het festival terrein op. Geen gedrang, geen onenigheid, geen stress. Gewoon relaxed richting het podium lopen, waar al enige fans rondhangen, maar waar nog meer dan voldoende plaats is … TOP. Probleem is dat dan datgene moet gaan gebeuren waar ik zo’n hekel aan heb … wachten, wachten en nog eens wachten. Om mij daarin tegemoet te komen heeft de organisatie een andere band geprogrammeerd op het “KANE-podium” … Nimble Feet.
Om iets na achten staan daar 4 locals … 3 x oud en 1 x jong … en om heel eerlijk te zijn … een leuke opvulling van de tijd. Ze speelde goed in op het publiek, hadden een gevarieerde setslist en hadden wat mij betreft wel een half uurtje langer mogen spelen. Respect voor het jongste bandlid … goede sologitarist in een verkeerde band.
Als Nimble Feet stopt begint er in de feesttent (elders op het terrein) een andere Nederlandse up-coming band … Leaf. Vanaf een afstand zie ik dat het daar gezellig is. Van afstand ja, want ik geef mijn plaatje op de tweede rij niet prijs. Ook niet aan een 60-jarige verdwaalde “jonge” oma … ;-) … die ineens voor mij opduikt … de Woerdense Vakantieweek is voor iedereen … hello grandma!
Het is iets voor elf uur als het licht eindelijk uit gaat en het intro van So Glad You Made It (remix) ten gehore wordt gebracht en daarna … gaat het spreekwoordelijke dak eraf. Als Dinand tot 2 x toe gaat crowdsurfen (1ste keer mislukte gedeeltelijke door toedoen van de security … ik zeg: feel the vibe …) dan zit het wel goed daar op het podium. Als er om mij heen door jong en oud voluit wordt meegezongen en wordt gedanst, dan zit het wel goed voor het podium. Dat het op het podium goed zat werd door Dinand bevestigd door zelf maar te zeggen dat ze goed speelden / gespeeld hadden. Hoge dunk? Nee ... De waarheid van de avond al realiseerde Dinand zich gelijk dat een dergelijke uitspraak voer voor de critici zou zijn ... So what !?!
Met een setlist met something old & something new, something borrowed & something … (naar eigen mening in te vullen) spelen de heren en de dame de vonken er vanaf. Hoogtepunten: Fearless (blijft nog altijd groeien) – R.E.A.L. (laat dit maar single nummer 3 worden) – Shot of a Gun (de live uitvoering is killing) & de Woerdense Vakantieweek.
Volgend jaar aan het eind van de zomervakantie tijd over? Check de programmering van de Woerdense Vakantieweek 2009 … staat er band tussen waar je wat mee heb, dan staat Woerden garant voor een TOP avond.
KANE @ 013 - 2008
Het is donderdag 13 november '08 en vandaag speelt KANE in Tilburg ... in 013.
013 op de 13de ... het is maar goed dat het geen vrijdag is.
Tilburg is een echte muziek stad met een rijke historie en waar 'Krezip' o.a. haar roots had. Maar laten we 'de Deurzakkers' ook niet vergeten, want wie kent het legendarische nummer 'Het feest kan beginnen want wij zijn binnen' nu niet? Een muziek stad moet haar eigen zaal hebben en met 013 heeft Tilburg die. Groot genoeg voor grote namen en klein genoeg voor de intimiteit.
Vanavond stond KANE weer eens op het programma. Gig nummer 5 in de rij van 11 van de EVERYTHINGYOUWANT najaarstour.
De voorgaande 4 concerten in Rotterdam, Gent, Groningen en Leuven werden door zowel fans als de heren "D" zelf omschreven als 'Hot & Steamy' en dat schept dus verwachtingen.
Reeds eerder heb ik de heren mogen aanschouwen in 013 en dat was destijds een meer dan goede gig. Daarnaast heeft 013 nog een andere speciale link met KANE. Dinand refereerde er zelf al aan het was de eerste zaal waar men "Rain Down On Me" speelde, in een meer dan ruwe versie. Het enige wat men op papier had waren de akkoorden en 1 zinnetje ... "Rain down on me". Om te kijken hoe het publiek op het nummer zou reageren werd de gok genomen om het nummer te spelen ... just wait and see what happens ... lekker spelen, beetje tekst verzinnen en 'RDOM' uit volle borst eruit knallen als het kan en moet ... de rest is geschiedenis ... rijke geschiedenis.
Door met 'Free' op te komen en een setlist te spelen die goed gemixed was met "oud" en nieuw materiaal werd 013 getrakteerd met een goede performance. Een 013 welke goed gevuld was met bobo's, genodigden, liefhebbers, fans, die-hard fans en 'gekken' ... gekken: individuen en groepen ... mannen, maar vooral vrouwen ... gekken die alle gigs afreizen deze tour, die kosten nog moeite sparen om daar te zijn waar KANE ook is. Die kilometers vreten, champie drinken, en uren kunnen wachten ... dat soort gekken. En tegen dat soort 'gekken' zeg ook ik: Respect! Gelukkig ben ik zelf zo'n die-hard.
Vroeg in de middag was het al een komen en gaan van gasten in 013. Niet voor het concert, maar ter voor de receptie die er werd gegeven ter ere van het 10-jarig bestaan van 013. En dus moest er 's avonds gefeest worden, moest het dak eraf ... time to let go of some energy!
Het was alleen zo spijtig dat de energie die er in Groningen en Rotterdam wel los kwam, nu juist op de 10de verjaardag van 013 niet los kwam. Geen verwijt in deze naar de heren op het podium ... meer een verwijt naar de rij 6 en daarachter ... het merendeel van het publiek dus, kleine uitzonderingen in de achterste gelederen daar gelaten. Spijtig, meer dan spijtig, maar het was niet anders. Met 'Tough' werd heel mooi en klein afscheid genomen van het Tilburgse publiek ... KANE @ 013 ... het was 'Tough' ... next stop: Tivoli.
KANE @ Effenaar - Eindhoven
Rond het vriespunt is het als ik aansluit in de nog korte rij wachtenden voor de 'Effenaar' in Eindhoven. Met eigenlijk nog twee uur wachten voor de boeg trotseer ik de kou en hoop ik stilletjes op een voorzetting van de optredens in Tivoli en Heerhugowaard. Daar ging het dak er wel vanaf, daar gingen de fans wel los, deze gigs zette het Tilburgs publiek van 013 van bijna 1,5 week geleden zwaar in de schaduw. Vanavond was het de beurt aan Eindhoven om te laten zien dat de Brabanders wel weten wat los gaan is.
Het begin is goed. De aangegeven openingstijd van 19:30 uur wordt met een half uur vervroegd. 19:00 uur gaan de deuren open en passeer ik de vervaarlijk uitziende beveiligers. Nog voor het open gaan van de deuren heeft één van hen een schrijven opgehangen met daarop: "Foto en video materiaal verboden". Yeah right! Maar goed, zoals gezegd ... de heren zien er vervaarlijk uit en dus word de camera eventjes op een ander plekje geplaatst.
Binnen in de zaal aangekomen neem ik plaats voor het podium en kan het wachten in een minder koude omgeving worden voortgezet. Al wachtend kijk ik om me heen en valt het mij op dat er veel onbekende gezichten aanwezig zijn. Op zich niets mis mee, want niet iedereen in Nederland kan ik in mijn grijze massa plaatsen, maar opvallend was het wel.
Om vijf minuten voor negen is het weer tijd voor de remix van 'So Glad You Made It' om nog geen vijf minuten later de heren van KANE te verwelkomen met de klanken van 'Free'. Voor aanvang van het concert kon ik een goede blik werpen op de setlist en ik kon daarop duidelijk lezen dat de afsluiter van de avond wederom 'Tough' zou zijn. De uitvoering van dit nummer in Tivoli stond mij nog op het netvlies en de klanken weerkaatsten nog in mijn hoofd. Tussen 'Free' en 'Tough' stonden nog 14 nummers op de lijst, welke met overgave en passie werden gebracht. Het was merkbaar dat Dinand (Woesthoff) nog steeds wat moeite had met zijn stem, maar dit deed niets af aan zijn inzet en wil om er iets goeds van te maken.
Als Robin (Berlijn) een akoestische gitaar om zijn nek krijgt en hij het intro begint te spelen van 'Damn Those Eyes' krijgt begin ik mij af te vragen wat Dinant deze avond weer in petto heeft. Tijdens eerdere concerten liep hij de zaal in om tussen zijn fans te zingen. In Tivoli zong hij eenieder vanaf het balkon toe ... en nu ... liet hij zich tijdens het laatste deel van het nummer in het publiek vallen om vervolgens plaats te nemen voor het podium en 'zijn mannen' te zien en te horen. Een mooi moment voor de fans om hem van heel dichtbij te zien, te horen en te voelen.
Als de toegift is gespeeld en de band voor de 2de keer het podium verlaat weet ik dat er nog één nummer te spelen is: 'Tough'. 15 nummers waren er gespeeld, men zou 2 keer het podium verlaten en 2 x terug komen en 'Tough' was nog niet gespeeld ... en dus ... ... ... . Al vrij snel werd na de toegift op het podium het handsignaal door een crewlid gegeven dat dit het was ... stekkers eruit ... inpakken ... weg wezen ... morgen wacht Nijmegen. Waarom? Mij zou het niets verbazen dat het te maken heeft gehad met wederom een matig Brabants publiek. Het eerste kwart van het publiek voor het podium deed vol overgave mee, het kwart daar achter was reeds wat tammer om over de rest maar te zwijgen. Brabant heeft het deze tour even niet ... en dat is meer dan zonde.
Zaterdag maar weer richting Den Haag ... 't Paard van Troje ... hopen dat men daar wel weet wat "uit je dak gaan" is ... ik wil 'Tough' namelijk echt nog een keer live horen.
KANE @ TIVOLI ... Damn ... ... ... those eyes!
Op het moment dat de wolken en de motregen plaatsmaken voor een bescheiden zonnetje rij ik Utrecht binnen. Voor de 2de keer dit jaar staat er weer een bezoek aan TIVOLI op mijn programma. En weer is het KANE die mij naar Utrecht haalt. Begin juni '08 werd TIVOLI als eerste aangedaan voor de try-out tour. Toen ging het los, toen ging het dak eraf, toen was TIVOLI helemaal te gek ... en vanavond ... we'll see.
Als ik iets na drieën de gang van TIVOLI in loop, hebben reeds de eerste fans hun plek ingenomen voor de entreedeur. Nog 4,5 uur totdat de deuren open gaan ... nog 6 uur voordat KANE zal spelen ... tijd genoeg om even de stad door te lopen.
Rond zes uur doe ik TIVOLI weer aan en is het al wat drukker. De tijd totdat de deuren open gaan wordt om mij heen gevuld met de vraag: "Wie staat er op de lijst voor de DVD pre-view ... volgende week in de FAME A'dam?". "Ben ik er bij of ... ? Wanneer komt de bevestigingsmail?". En nog voordat je er erg in hebt zijn de deuren open.
In het voorprogramma is het de eer aan de heren van GEM om de aanwezigen te vermaken. GEM = Utrecht en Utrecht is GEM en laat hun muziek nu echt goed aanslaan bij de KANE-fans ... hou die naam in de gaten ... GEM ... nieuwe single is uit ... I say yeah, yeah, yeah ... GEM.
Negen uur, licht uit, intro van So Glad You Made It (remix) wordt ingestart en TIVOLI begroet voor de 2de keer in nog geen 6 maanden tijd de heren van KANE. Net als de voorgaande gigs van deze "najaars-tour" wordt er gestart met "Free" ... altijd leuk voor de 'nieuwe' fans die pas sinds de laatste cd (EVERYTHINGYOUWANT) op de KANE-trein zijn ingestapt ... starten met een heerlijk oud nummer ... goed voor de verwarring.
TIVOLI wordt getakteerd op een energieke en dampende show. Het positieve gevolg van wederzijdse energie en gretigheid ... band - fans ... fans - band. En veelal gebeuren er dan dingen die normaal achterwege worden gelaten ... zo ook vanavond. Bij het spelen van de eerste akkoorden van 'Damn Those Eyes' verlaat Dinand (Woesthoff) het podium om zich te settelen op het balkon. Iets wat 013 ook had kunnen meemaken, maar TIVOLI kreeg het ... TIVOLI verdiende het!
Nog altijd zit de emotie in 'Damn Those Eyes' ... het verhaal er achter ... voor wie het gezongen is ... door wie het geschreven is ... nog altijd ... damn. En terwijl Dinand zijn fans toezingt zie ik op het podium nog 4 heren staan, waarbij duidelijk te zien is dat Dennis (van Leeuwen) staat te genieten. Te genieten van "D", te genieten van "DTE" ... te genieten van TIVOLI.
Zoals gezegd ... TIVOLI werd getrakteerd ... hot, energiek, dampend ... 2 x KANE in nog geen 6 maanden tijd en 2 x ging het los. KANE = TIVOLI ... TIVOLI = KANE!
Even 3 dagen niets ... even bijtanken ... en dank EFFENAAR. Ook voor de 2de keer dit jaar ... ... ... ik kijk nu al uit naar "DTE"!
MCR: dank voor de uitnodiging! Merci ... het was TOP!
KANE @ Appelpop 2008
Zaterdag 13 september 2008. Ergens in een “fruitig” landschap zal vandaag de 2de dag van een festival worden gehouden ... één van de grootste gratis festivals van dit land en dat reeds voor de 17de keer ... het is tijd voor de afsluitende dag van Appelpop 2008.
Met een meer dan goede line-up zal de zaterdag haar hoogtepunt krijgen met het optreden van KANE. Tiel wilde heel graag weer KANE aan haar lijst toevoegen en Tiel kreeg KANE ... en hoe.
Rond half drie loop ik het festivalterrein op. Een beetje gepikeerd, want ik heb mijn ´professionele´camera moeten inleveren. Waar die security vandaag de dag allemaal geen verstand van heeft. Wil je iets weten over pilletjes, wiet, poedertjes, camera´s en wapens ... vraag het iemand die bij de security werkt. De door hun gevolgde LOI-studie heeft ze echt tot op en top vraagbaken gemaakt. Misschien kunnen ze je ook helpen met het invullen van je belastingformulieren ... ahum ...
Maar goed ... ik loop op het festivalterrein en het eerste wat mij te binnen schiet is: “Van welke planeet komen al die ‘mensen’?” ... c.q. ... “Op welke planeet ben ik nu weer geland?”. Ik heb ‘haardrachten’ gezien in de kleuren paars, geel, groen, zwart, wit ... alle kleuren van de regenboog. Ik zag stekels, hanenkammen, lange steile lokken, lang van voor en kort van achter ... sjesus ... ik word oud!
Op het terrein staan twee tenten. Eén grote (hoofdpodium) en één kleine (2de podium) en als ik de tent met het hoofdpodium binnen loop staat daar Moke zijn best te doen. De sfeer zit er goed in, de heren spelen goed, maar spijtig en helaas is het geluid niet goed te noemen. Als dat later op de avond maar goed komt.
Na Moke haast een hele grote groep zich naar het 2de podium, waar Voicst zijn opwachting maakt en en groot gedeelte maakt zich uit de voeren richting de bar en de diverse eettentjes. Een prima gelegenheid dus om rustig naar voren te lopen en te zien hoe een wel heel bekende crew zich bezig houdt met het opbouwen van de set van Within Temptation.
Als Voicst na bijna een uur spelen klaar is, is het de beurt aan Within Temptation. Een waar spektakel van vuur, licht en duistere klanken, omlijst met harde gitaarpartijen. Zang: geen probleem. Drums: geen probleem. Baspartij: geen probleem. Keyboard: wederom geen probleem. Gitaar partijen: ... en daar komen ineens de vraagtekens. Ik was toch echt in de veronderstelling (en eigenlijk nog steeds) dat de heren niet live speelden. Misschien wel de diverse solo’s, maar qua slag heb ik nog steeds wat vraagtekens. Om me heen is het hoofden schudden alom ... armen in de lucht ... De handen in een Rock&Roll ‘hang lose’ houding ... De fans waren aan het genieten en dat is altijd heel mooi om te zien.
Ook Within Temptation verliet na een uur spelen het podium, waarna ik mij steeds meer naar voren kon gaan begeven. Hun fans maakte voor ons plaats en nog voordat ik er erg in heb sta ik weer daar waar ik zo graag sta ... Dennis right in front ... eerste rij.
Na iets meer dan 6,5 uur wachten is het dan zover. Met de remix van So Glad You Made It wordt de tent opgewarmd ... dan is het even stil om vervolgens de stilte te horen verdwijnen door de gitaarklanken van Dennis ... en de beer was los.
Met So Glad You Made It verwelkomt KANE haar publiek. Als ik achterom kijk is het vanaf de eerste seconde een soort kolkende massa achter me ... Orkaan KANE houdt huis in Tiel!
Wat bij Moke en ook bij Within Temptation al het geval was, is bij het optreden van KANE helaas niet anders ... het geluid was niet best! Op sommige momenten deed het gewoon zeer aan mijn oren en niet altijd was goed te verstaan wat Dinand zei dan wel zong. Heel jammer, maar voor de 25.000 aanwezige geen reden om de tent niet op zijn kop te zetten.
Als je alles bijna denkt te hebben gehad (de setlist is door de afgelopen gigs bijna in ij geheugen gegrift), dan komt Dinand ineens met een wel hele lekkere verrassing ...
Niet gerepeteerd, maar toch goed bevonden ... Where Do I Go Now is weer eens van de planken gehaald. Heerlijk! HET nummer waarmee het in ‘99 begonnen is, werd enigszins stoffig weer eens gespeeld.
En dan, met Guus Meeuwis achter de coulisse in afwachting van zijn optreden, is het tijd om afscheid te nemen met Before You Let Me Go ... En daarna is het ook ‘go’ ... naar buiten .... naar wat te drinken ... naar wat meer ruimte.
Als ik richting huis rij weet ik al dat dit optreden de komende dagen regelmatig aan mij voorbij zal flitsen ... ik heb een piep in mij oren ... damn ... dat word nog zeker een week “na genieten” ...
KANE @ Kersouwe 2008 ... eindelijk ...
Nee, dit keer geen Kersouwe voor ons. We hadden reeds voldoende try-outs deze tour meegemaakt. Ons ukkie (Jesse) had judo-examen en dat ging voor ... maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan ... Kersouwe ...
De afgelopen weken knalde veelvuldig "everythingyouwant" uit de speakers van mijn auto, ondersteund door het gezang van mijn zoon, mijn ukkie, op de achterbank. 8 jaar oud en net als pa en ma fan ... fan van Den(nis) en KANE (Dinand). Keer op keer weet hij bij mij een brok in mijn keel te produceren als hij uit volle borst en vol overgave zit mee te zingen. Soms fonetisch, veelal de letterlijke tekst. Dit kereltje weet dat hij op termijn een keer mee mag. Mee naar zijn, mijn, onze helden ... maar dat hij (wij) dat zo snel zou gaan meemaken ... thanks San ... thanks ...
Wat begon met een "tik" op hyves monde uit in een middagje sms-en met als uiteindelijk resultaat: we gaan gewoon naar Kersouwe en zien we wat er eventueel te regelen is. Als om iets voor 7 uur het judo-examen achter de rug is, vertrekken we met gierende banden richting Heeswijk. Op de achterbank mijn ukkie. Zijn telefoon in de hand om straks foto's te maken en om opa en oma te bellen, zijn portemonnee gevuld omdat hij voor pa en ma wat te drinken wil kopen. Soms wil je ze achter het bang plakken ... nu kon ik hem wel opvreten. Uiteraard horen we de klanken van KANE in de auto en zoals te doen gebruikelijk komen de klanken ook weer vanaf de achterbank naar voren. Bij Kersouwe zijn onze concert-buddies op de hoogte van onze komst en "plannen" worden gesmeed. Een kaartje hebben we reeds ... nu nog twee te gaan ... we zien wel.
Als we om iets voor achten het parkeerterrein oprijden wil mijn ukkie die ene euro voor het parkeren wel betalen. Normaal gesproken is hij de grootste krent die er te vinden is en nu ... nu laat hij op deze manier zijn blijdschap merken ... ... ... Hand in hand verlaten we het parkeerterrein en "melden" we ons telefonisch bij onze buddies ... de stand van zake is nog steeds 1 kaart ... maar we zien wel. Wachtend en rondlopend buiten de entree krijg ik een telefoontje ... "we hebben drie kaarten" ... "drie" ... niet vragen hoe, niet vragen waarom ... gewoon even "relaxed" de kaarten ophalen om nog geen 5 minuten later op het terrein van Kersouwe rond te lopen. We zijn er! Hij is er! Wat de avond mij ook ging brengen ... hij was toen al geslaagd.
Zo druk als hij normaal gesproken is, zo rustig is hij nu. Ik zie hem alle indrukken absorberen, lees zijn gedachten en sta trots naast dat kereltje van 8 wat zijn helden voor het eerst gaat meemaken tijdens een heel concert. Veelvuldig hoor ik de vraag: "wanneer gaan ze beginnen?" ... en als het voorprogramma start zie ik hem vertwijfeld kijken ... dit is geen KANE ... hahaha ...
Iets na tienen ... muziek gaat uit ... de rook trekt op het podium op ... en daar zijn Den(nis) en KANE (Dinand). Om ons heen staan onze concert-buddies, op de hoogte van zijn "zangkwaliteiten" ... en ik ... ik geniet. Daar, naast zijn moeder, staat mijn ukkie, ons ukkie ... hij zingt uit volle borst, hij beweegt (dansen mogen we het niet noemen), doet zijn armen in de lucht, klapt ... en ik ... ik geniet, ik geniet intens.
Tegen de tijd dat de toegift gespeeld gaat worden is hij moe. "Hangend" tegen mij aan worsteld hij zich door de laatste 3 nummers ... en ik ... ik blijf genieten. De hele avond door heb ik een stoere achtjarige zien zingen. Soms op zichzelf staand, vaak lekker tegen zijn moeder aan gekropen en de laatste drie nummers zijn voor ons.
Verwend met een plectrum, een drumstokje en een setlist (thanks Arwin, Eelco & Buffel) en zijn eerste concert ervaring rijker verlaten wij Kersouwe. Met het verlaten van het parkeerterrein komen de klanken van KANE weer uit de speakers ... nu zachtjes ... Vanaf de achterbank wordt er weer mee gezongen en na 15 minuten ... na 15 minuten hoor ik een hele diepe en rustige ademhaling vanaf achter naar voren komen ... en ik ... ik slik even iets weg ... die brok ... ... ...
KANE @ Kersouwe 2008 ... deze staat gekerfd waar het ook maar gekerfd kan en mag staan.
El, Lin & Rich ... thanks ... you know why ... ... ...
KANE @ Mezz '08 ... 'Damn those Eyes' & 'Before you let me Go' ...
Vrijdag 20 juni '08 en KANE doet vandaag Breda aan. Place to be: de Mezz. Een klein en sfeervol poptempeltje aan de rand van de binnenstad.
We zijn op driekwart van de middag als ik aansluit bij de reeds aanwezig zijnde die-hard lady's. Even kort bijkleppen, even m'n plaatsje innemen en dan ... rondje lopen! Ongeduldig als ik altijd ben start ik mijn wandelingetje richting de zij-ingang en daar aangekomen raak ik al vrij snel in gesprek met een der crewleden en Dinand ... of ik de soundcheck wil bijwonen? ... ... ... ...
Daar zit ik dan. Voor mij een bas spelende Dinand, Dennis die zijn gitaar opwarmt en Joost die de heren ritmisch volgt op zijn drums. Geen KANE-nummers ... nee ... Dinand is even terug bij zijn jeugd ... it's Doe Maar time.
Met het verstrijken van de tijd komt de rest van de heren ook rustig binnen gewandeld en nog voordat ik er erg in heb spelen de heren 'Walking on the Moon' (the Police) met een heerlijke overgang naar 'Catwalk Criminal'. Genoeg gedold ... tijd voor het echte werk. Er moet "even" gecheckt worden of alles werkt, of het geluid goed is en ... Dinand wil 'Damn those Eyes' net iets anders ten gehore brengen dan te doen gebruikelijk ... er is werk aan de winkel. Terwijl de heren al dollend aan het soundchecken zijn loop ik rustig wat rond, verken het balkon en maak even de wachtende buiten een beetje jaloers (sorry). Bij terugkomst in de zaal word een gedeelte van 'Fearless' doorgenomen en dan ... dan start er een proces van +/- 40 minuten, waarin de heren, onder aanvoering van Dinand, 'Damn those Eyes' "even" anders gaan arrangeren. Het is een fantastisch iets om een dergelijk proces te mogen aanschouwen ... het is geven, nemen, proberen, nog eens proberen, samen denken, wat geven, wat nemen, nog een keer proberen en dan ... in grote lijnen is het duidelijk, dit doen we vanavond!
Om iets na half zeven loop ik de zaal uit naar buiten. De soundcheck zit erop ... cream on my try-out tour pie ... ruim twee uur en een (wederom) onvergetelijke ervaring. Nu nog even wachten tot half negen ... deuren gaan open ... weer naar binnen en plekkie zoeken ... my place ... tweede rij en recht voor Dinand.
De Mezz ... te klein om poptempel te worden genoemd, te sfeervol om niet als poptempel(tje) aangemerkt te worden. En daar, in het met koper beslagen gebouw, vind een van de laatste try-outs plaats. Keith Caputo opent wederom het geheel. Met het verloop van de try-outs word hij (en zijn bandleden) steeds meer gewaardeerd en zijn aanwezigheid in 'de Kuip' was op zijn plaats geweest, maar die eer komt andere ten goede.
Het is iets na tienen en de lichten dimmen, de rook trekt op en onder luidt geschreeuw word het podium ingenomen door Robin, Nico, Ivo, Joost, Dennis en Dinand. Geen Leona vanavond door andere verplichtingen, wel een uitzinnig publiek.
De setlist is voorzien van 15 nummers, waarvan er een niet gespeeld word (I belong to you). Ter "vervanging" daarvan wederom 'All Day And All Of The Night' ... maar het verhaal van de avond is toch wel 'Before you let me go' ... ... ...
Tijdens het intro van 'BYLMG' verteld Dinand over zijn binding met Breda. Via zijn eerste liefje (verhuist naar Breda) komt hij via 'de Graanbeurs' uit bij zijn vader en draagt hij 'BYLMG' op aan zijn vader. En als hij op driekwart van het nummer weer even bij hem stil staat is er even een moment van emotie ... begrijpelijke emotie ... waarna hij het geheel weer oppakt en zo mooi naar een mooi eind brengt ... respect ...
Om iets voor middernacht loop in naar buiten. KANE speelde in 'de Mezz', welke een van de betere try-outs van KANE heeft mogen meemaken. Het was fel, vurig, gretig, hot & steamy en ... mijn laatste! Wat mij nog rest is de mega-gig in 'de Kuip' ... en ik ben er klaar voor!
KANE @ Paradiso ‘08
Het is woensdagmorgen kwart over tien. Uit de speakers in mijn auto klinkt Radio 538 … ik hoor “Shot of a Gun’ en deze klanken in combinatie met de gigantische piep in mijn oren brengt me weer terug naar de avond ervoor … KANE @ Paradiso.
Tijdens de try-out tour doet KANE weer eens Paradiso aan. Voor de gemiddelde Nederlander een gebouw waar concerten e.d. worden gegeven … voor de muziekkenners en voor muzikanten een ware poptempel. Een gracieus gebouw met een ware muziekgeschiedenis. Muzikanten die de tunnel van Paradiso doorlopen hebben weten wie daar gestaan hebben … weten wie daar geschiedenis hebben geschreven en als de muren van Paradiso konden praten, dan wisten zij verhalen te vertellen waarover we het nog jaren zouden kunnen hebben. En daar … in dit mooie gebouw met authentiek glas-in-lood speelde KANE zijn try-out.
Wederom Keith Caputo in het voorprogramma en wederom een redelijke performance. Ik blijf het zeggen: ik zal geen cd van hem kopen, maar een kopie is welkom. So far Keith … op naar KANE …
Iets na 8 uur komen de heren op met ‘Yeah, Yeah, Yeah’ om vervolgens iets voor tien uur de set af te sluiten met ‘As Long As You Want This’. Een show, welke met passie en met volle overtuiging werd gespeeld en gegeven. Een show die door de aanwezigen als meer dan voldoende werd beoordeeld. Een show waar Dinand wederom ‘Shot of a Gun’ combineert met een stuk uit ‘Dreamer’ … een combinatie waar respect voor is en die bij veel van de aanwezigen een traan doet wegpinken … een passage welke ik graag terug zie komen in ‘de Kuip’ … 35.000 tot 40.000 mensen … en het zal stil zijn. En even … heel even zullen we allemaal even stil staan bij ons eigen ‘Dreamer-moment’ … respect!
KANE was voor een avond weer terug in Paradiso … en de muren hebben weer een extra verhaal om te kunnen vertellen … als ze konden praten.
KANE Fansite Showcase … @ “Holy Ground” Delft
Pak Nederland’s beste rockband, pak 34 die-hard fans (webmasters), open de deuren van je oefenruimte, regel wat drank en nootjes en je hebt de ingrediënten voor een wel heel speciale happening … de KANE Fansite Showcase 2008.
Het is woensdag 4 juni ’08 … 34 gelukkige webmasters mogen zich melden in Delft voor ‘an evening with KANE’ … een “bedankje” van de heren “D” aan de webmasters voor hun support in de afgelopen jaren. Wat er op het programma stond was voor eenieder een groot vraagteken. Uit voorgaande meetings was bekend dat het altijd leuk, gezellig en indrukwekkend was, maar wat zou deze avond ons brengen? Wie zijn er wel, wie zijn er niet? Foto’s, handtekeningen? … … … ?
In 2005 was ik al eerder op dezelfde locatie geweest. Toen voor de pre-listening van ‘Fearless’ en toen zonder mijn eigen steun en toeverlaat. Destijds was het een meer dan indrukwekkende en emotionele middag, welke ik helaas niet kon delen en meemaken met mijn wederhelft. Nu was dat anders, nu was ze er wel bij en alleen dat al maakte het voor mij al iets speciaals … en speciaal werd het!
Iets na zeven uur worden we door Ramona opgehaald en volgen wij als een soort Havo 4 klas de “leidster” … giechelend, volgzaam en gespannen. Deur door … trap op … lange gang door … even wachten en … wees welkom in het mekka van KANE … in 2005 al omgedoopt tot ‘Holy Ground’. Dit keer geen grote zitzakken, geen 2- en 3-zitsbank, geen kussen … nee dit keer stond daar de complete set opgebouwd. Een set die ons meer dan bekend voorkwam … links een setje gitaren, rechts daarvan het domein van Nico met daarvoor de microfoonstandaard van Leona. De drumzet van Joost, de basgitaren van Ivo, de gitaren van Dennis en … de microfoonstandaard van Dinand. Achterin de ruimte een uit de kluiten gewassen mengpaneel, groot genoeg voor de komende gig in de Kuip, dus zeker goed genoeg voor deze locatie. Ineens beginnen er kwartjes te rollen … dit word niet zomaar een avond, dit word iets meer dan dat. En als ik vervolgens de setlist lees die achter het mengpaneel ligt realiseer ik me dat er echt sprake is van een uniek en intiem gebeuren … een soortement van private gig … van hun … voor ons.
De sfeer is, ondanks de aanwezigheid van de drank en versnaperingen en het feit dat het merendeel van de aanwezige elkaar goed kent, gespannen. Dusdanig, dat dit na binnenkomst van de dame en de heren meteen word opgemerkt door Dinand. Zijn boodschap is duidelijk … “dit is van ons voor jullie” … “ontspan en doe je ding” … en dat hebben we gedaan!
Als voorloper op de echte try-outs werden we “getrakteerd” op een “eigen” gig … als blijk van dank en waardering … 11 nummers … nieuwe nummers en oude nummers … gespeeld zoals ze dat normaliter altijd doen … vol passie, vol vuur … … …
En ik … en wij … we gingen los, we gingen echt los! Het duurde wel even, maar na ‘Yeah, Yeah. Yeah’ gooide iedereen de schroom van zich af … en ging het los … damn …
Tijdens ‘Something to Say’ heb ik ineens mijn moment. Zittend op de grond om even snel wat foto’s te maken komt Dinand op me af en nog voordat ik het weet zingen we samen … haha … ja, ja … damn, ook dat nog … thanks for that Mr. “D”! Wanneer weer? Just let me know … hahaha …
11 nummers. 11 nummers vol passie, vol vuur en alle 11 met een eigen verhaal. Hoogtepunten op deze setlist? Nr.1 t/m nr. 11 … allen mooi, allen speciaal … maar … ‘I Belong to You’ … die raakt me diep … heel diep … met een zo’n waanzinnige gitaarpartij op het eind … en dat was dan ook het eind. Het eind van de gig tenminste.
Vol adrenaline, nat van het zweet en nog vol ongeloof over hetgeen gezien en gehoord te hebben is er alle tijd voor foto’s, handtekening, een gesprek en begin ik me heel langzaam te realiseren dat ik weer een uniek KANE-moment heb mogen meemaken. En dit keer was ze er bij. Dit keer niet alleen, dit keer met zijn tweeën … … …
Als ik dit verslag maak is het ondertussen alweer bijna tijd om me klaar te maken voor de reis naar Utrecht … Tivoli. Ik ben moe, ik ben brak. Heb een gigantische piep in mijn oren en zit nog van adrenaline van de avond daarvoor … wat voelt dit heerlijk!
Dinand, Dennis … band, crew en management … dank voor een TOP avond. Dank voor het mogen meemaken van een heel uniek moment. Jullie zijn dankbaar voor hetgeen wij op onze websites doen … wij zijn dankbaar dat jullie ons daarvoor de reden geven … soms schieten woorden te kort en is ‘Thanks’ het enige wat ik kan uitbrengen … en dit is zo’n moment …
Gio …
Setlist:
1. Yeah Yeah Yeah
2. Something To Say
3. Don't Let It Pass You By
4. Wanna Make It Happen
5. Go
6. Everything You Want
7. Fearless
8. R.E.A.L.
9. Shot Of A Gun
10. Catwalk Criminal
11. I Belong To You
P.S.: “lucky webmasters” … it was nice to meet you & to meet you again … somewhere in Holland!
KANE @ TMF-Showcase 2008
9 mei 2008 ... iets na 19:00 uur ... Amsterdam, TMF-studio ... DE dag, HET tijdstip en "the place to be" voor DE kane-fan ... KANE presenteert zijn nieuwe cd "EVERYTHINGYOUWANT" tijdens een showcase.
Na 3 jaar is er weer een nieuwe cd van KANE en deze mocht officieel het "daglicht" zien in een kleine, broeierige en donkere studio van TMF. 3 jaar na een "donkere" cd (Fearless) komt KANE uit met "EVERYTHINGYOUWANT". Een mix van diverse muziekstromingen uit het heden, in combinatie met invloeden vanuit het verleden en afgeserveerd met een toefje 2008. Een cd die verre van "donker" is en welke niet te vergelijken is met één van hun voorgaande 3 cd's."'Shot of a Gun' (de 2de single van de nieuwe cd) is slechts het enige aanknopingspunt met het verleden en fungeert als een soort brug naar hun muzikale heden.
Als gezegd ... “place to be” is de TMF-studio in Amsterdam. Om een uurtje of 17:00 is het nog relatief rustig ... qua aantal fans tenminste. Het geringe aantal aanwezige is voldoende in staat om voldoende “gegons” te produceren. Gegons van waarheden, wensen en ... de “status” van de nieuwe cd. Zelden heb ik zulke uiteenlopende meningen gehoort, hetgeen maar weer aangeeft dat wat KANE maakt geen standaard “brokje” muziek is. De heren “D” hebben hun eigen muzikale hart gevolgd. Niet rekening houden met wat het “gros” ervan zal vinden ... niet rekening houden met de dingen uit het verleden ... niet gaan voor zekerheid, maar voor het eigen avontuur ... wat de consequenties ook mogen zijn.
Zoals te doen gebruikelijk bij een KANE-gig gaan de deuren later open dan aangegeven en als ik lekker relaxed naar binnen loop sta ik voor ik het weet in een donker gemaakte “loods” ... de studio (???). Van de hitte die er buiten was is binnen nog niets te merken, maar uit ervaring weet ik dat het slechts luttele minuten zal duren of de hitte zal ook daar haar intreden doen. Met nog een klein uur wachten verkies ik dan ook de grond als zitplaats en wacht ik op hetgeen komen gaat.
Met het verstrijken der minuten vult de studio zich en terwijl het aantal aanwezige toeneemt stijgt ook de temperatuur ... Niet alleen van de hitte van buiten, maar zeer zeker ook van de hoge verwachtingen. De gig in ‘’t Paard van Troje’ werd door velen qua geluid als slecht bestempeld ... de show tijdens de 3FM-awards was qua geluid in de zaal wel goed, maar kwam op tv weer zo rot uit de speakers ... de performance op het Museumplein was weer als vanouds en “des Dinands”. Hoe zal het geluid nu zijn? Welke nummers spelen ze? Hoeveel nieuwe nummers spelen ze? ... vragen, vragen ... het antwoord kwam iets na 19:00 uur.
Met het opkomen van de band stijgt de temperatuur weer een graadje hoger ... het verschijning van Dinand in pak met hoed en golden shoes doet de grens van hittegolf overschrijden.
Tijdens de showcase is de wederzijdse spanning duidelijk te voelen. Fans die graag het nieuwe materiaal live willen horen en een band die graag de reacties willen zien en horen op hun nieuwe materiaal. Ik sta tijdens de show vooraan en kan duidelijk zien hoe Dennis de zaal inkijkt om te zien hoe de reacties zijn op 'Wanna make it Happen' ... en hij zag het ... en hij hoorde het ... en het was goed!
In iets meer dan 45 minuten worden enige nummers van de nieuwe cd gespeeld. Live on National Television & Radio ... uitstekend geluid ... goede vibe. Afgewisseld door enige "oude" nummers, welke de laatste graden toevoegen en waarmee de “KANE-koorts” weer gehaald werd.
Het was duidelijk te merken dat eenieder blij, geëmotioneerd en misschien zelfs opgelucht was ... na 3 jaar zijn de heren "D" weer terug met een meer dan sterke en krachtige cd, weten ze hun "oude" werk nog altijd fris te presenteren en bevestigde ze voor mij wederom waarom ze één van de beste, zo niet DE beste live band van Nederland zijn.
2008 ... KANE is gonna make it happen ...
Kane @ Alblaspop & a homecoming & wish you well . . .
Iets meer dan 707 jaar geleden vestigde het eerste gezin zich in de Alblasserwaard & ergens aan de rivier de Noord. Niet veel later werden zij gevolgd door nog meer gezinnen en het ontstaan van Alblasserdam was een feit. Daar waarin goede strenge winters hele mooie molentochten kunnen worden geschaatst, vele japanners hun fotorolletjes en geheugenkaarten hebben vol geschoten met molens daar ziet in het jaar des heren 1970, in de Beatrixstraat, een klein jong kereltje het levenslicht en maakt hij zijn eerste levensjaar door in het arbeidersdorp Alblasserdam. Na dit eerste jaar verhuist hij naar de Drechtsteden om vervolgens voor familiebezoek Alblasserdam regelmatig te bezoeken. Er worden goede herinneringen gekoesterd aan al wat dit dorp te bieden had en heeft en nu & 9 september 2006, op nog geen kilometer van zijn geboortehuis, op nog geen 5 minuten afstand van de laatste rustplaats van zijn grootouders, komt er weer een goede herinnering bij & Kane op Alblaspop & ik was weer even ? thuis? &
9 september 2006 gaat de Kane-boeken in als de laatste datum waarop de heren in 2006 een live gig gespeeld hebben. Zo ? vroeg? in het jaar moet er al afscheid genomen worden van iets wat voor velen meer dan een concert geworden is. Kane is voor de trouwe vaste groep fans meer dan alleen maar muziek geworden & het is in de loop der jaren onderdeel geworden van een manier van leven, met als twee belangrijkste processen: wachten & plannen. Wachten tijdens de diverse landelijke en locale voorverkopen, wachten voor de gesloten hekken en deuren van poppodia, kroegen, stadions en historische grasvelden, wachten in de diverse zalen en op de diverse grasvelden op het voorprogramma, maar vooral op hetgeen de harten sneller doet slaan. En plannen & welke route moet ik rijden? & met wie kan ik meerijden? & wie kan er oppassen? & op welke carpool spreken we af? & plannen & en wachten.
9 september 2006 & en weer mag Relax aftrappen. Almere strand in 2005, Malieveld Den Haag in 2006, Alblaspop Alblasserdam op 9 september 2006 & drie gigs om als voorprogramma te mogen spelen voor Kane. Dat Relax er zin in had was duidelijk te zien. Hun enthousiasme werd goed opgepakt door de paar duizend aanwezige in de feesttent op het Zuiderstek, maar ondanks dat was duidelijk te merken dat men stond te wachten op hetgeen om 22:00 uur zo gaan beginnen & en zo ook ondergetekende. Als om iets voor halftien de laatste akkoorden door Relax zijn gespeeld start weer het proces van wachten en & van het borgen en vasthouden van je plekkie. Heel voorzichtig zoekt iedereen zich een weg naar voren & heel voorzichtig voel je af een toe een klein licht duwtje in de rug & heel langzaam begint te spanning te stijgen & het is de laatste keer dit jaar & nog één keer los & nog één keer even verdwijnen in het gitaarspel van Dennis, in de stem van Dinand, de beat van Martijn, nog één keer verdrinken in de pakkende teksten & nog één keer & in mijn geboortedorpje.
Als de crew klaar is en de klok ons vertelt dat het reeds tien uur geweest is dimmen de lichten en word het intro van ? Yeah, yeah, yeah? gestart. Heel voorzichtig start de ontlading en neemt de hitte toe en bij het opkomen van Dinand lijkt het alsof een lang verloren zoon zijn weg terug heeft gevonden & naar mijn geboortedorpje. ? Yeah, yeah, yeah? staat als nieuwe nummer op de setlist, maar is voor de die hards al bijna ? old news? . . . om me heen worden kelen schor gezongen en spat de energie om zich heen. Kane is in Alblasserdam en Alblasserdam zal het weten. ? Rain down on me? , ? Hold on to the world? , ? Damn those eyes? , ? So glad you made it? & ze werden gespeeld en bespeeld en alsof het allemaal nog niet genoeg was ging de heer Woesthoff letterlijk en figuurlijk het publiek in. Terwijl ? Fearless? als laatste op de setlist stond, werd deze op het laatste moment vervangen door een ander nummer. Een nummer wat op dat moment zo goed het gevoel van de trouwe schare fans weergeeft & ? Where do I go now? & Where do I go & geen voorverkoop, geen ? stress? & Where do I go & geen route te plannen, geen oppas te zoeken & Where do I go & geen live gig in het vooruitzicht, geen vriend of vriendin om mee bij te praten & Where do I go & & &
Halfelf en het is klaar & over & uit. Wat rest is nog een laatste poging op een foto of handtekening. Wat rest is nog een laatste samenzijn met concertvrienden. Nog even napraten, telefoonnummers uitwisselen, afspraken maken over verhuizen en bij elkaar over de vloer komen. Een laatste bijeenkomst van fans, vrienden, die hards in het nachtelijke uur van Alblasserdam & met een lach en een traan & ? Wish you well? & & & & & & &
Gio ...
Kane @ Malieveld, Den Haag
Precies 10 jaar nadat het Malieveld ter beschikking stond van de Rolling Stones staat er weer één band, die het Malieveld alleen uitverkoopt. Een jaar eerder waren ze er ook, maar toen met Di-rect en de Golden Earring ... nu dus helemaal alleen ... een home coming concert ... Kane @ Malieveld.
30.000 man weten op zaterdag 26 augustus 2006 zich een weg te vinden naar het Malieveld. De weg werkzaamheden aan twee van de belangrijkste toegangswegen, mogelijke verkeersopstoppingen en de matige weersverwachtingen zijn geen issue. Place to be voor de kane fan is vandaag het Malieveld ... hoe daar te komen, hoelang daarover te doen en wel of niet nat worden spelen daarbij geen rol ... het Malieveld is het einddoel, de rest is ondergeschikt. Al heel vroeg zijn de eerste die-hard fans aanwezig. Slapend op een bankje voor het Malieveld trotseren zij de vroege ochtend om vervolgens als eerste voor de hekken te gaan zitten/liggen ... een lange zit/lig ... om 4 uur gaan de hekken pas open.
De gekte rondom het concert werd in de voorafgaande dagen aangeslingerd door ? Caz? door een dagelijkse video update rondom het concert en door de berichtgevingen van fans die toevallig in de buurt waren en door middel van foto? s en berichten in forums en gastenboeken de overige fans op de hoogte hielden. Wederom een bewijs van wat al zo vaak gezegd is: ? Kane is Hot? .
4 uur ... terwijl de regen zachtjes uit de hemel op de fans valt, worden de eerste hekken verwijderd. Wat mij nog rest is het laten checken van mijn toegangskaartje ... blieb ... me laten ? betasten? door een leuke jonge dame ... hmmm ... en ... een sprint naar het podium. Ik zie gras, ik zie enige modder, ik zie houtsnippers, ik zie stalen platen en als ik bijna helemaal vooraan bij het podium sta zie ik ... kleine zwarte vlekjes voor mijn ogen ... never mind ... ik ben daar waar ik wil zijn, daar waar ik moet zijn.
Nog ? slechts? een kleine 5 uur wachten, inclusief twee bands in het voorprogramma, totdat de aftrap zal plaatsvinden ... een kwestie van wachten, wachten en nog eens wachten ... en wonder boven wonder begint het weer op te klaren ... het word droog, de hemel vertoont enige wolken en zowaar maakt de zon haar opwachting. Wie goed doet, goed ontmoet ... dat deden dus 30.000 man.
Met ROOOM en Relax als voorprogramma word getracht om de aanwezigen op te warmen. ROOOM als verrassende goede nieuwkomer en Relax als ? oude bekende? voor diegene die ook op Almere strand zijn geweest. Beide leuk, beide enthousiast, maar gewacht werd er op het uur ? U? , het wachten was op 21:00 uur, ... wachten.
Als iets na 9 uur de rookmachines beginnen te blazen en een oude bekende remix uit de speakers knalt word mijn wachten beloond. Onder begeleiding van een oorverdovend geschreeuw uit 30.000 kelen nemen de heren Nico, Manuel, Martijn, Dennis en Dinand bezit van het podium, ... hun podium. Hun podium had reeds op veel bijzondere plaatsen gestaan. De ArenA, Ahoy, Almere Strand, HMH, Paradiso, vele kleine zaaltjes en in bosrijke omgevingen ... maar vanavond, vanavond stond het in hun geliefde stad ... Den Haag ... it? s a home coming concert.
Zelden heb ik vooraan het podium mogen genieten van zo? n goed geluid en zelden heb ik dergelijke goede visuals mogen zien, passend bij ieder nummer en absoluut meer dan een leuke toevoeging aan het kijkplezier. Van het aanwezig zijn van spanning op het podium is niets te merken ... nee, het is ontspanning, plezier en genot wat zichtbaar en voelbaar is. Er worden ? oude? nummers gespeeld en er word nieuw materiaal ten gehore gebracht, afgewisseld met een heerlijke cover (Helter Skelter).
Om me heen is het een waar feest. Ieder nummer word enthousiast meegezongen, er word gesprongen, er word gedanst. Iedereen heeft wel zijn of haar nummer ... iedereen heeft wel een moment waarop die verrekte brok weer in de keel zit ... iedereen om zijn / haar eigen reden ... en ik ... ... ? Fearless? ... Bij het horen van het intro van Fearless sluit ik om onverklaarbare reden mijn ogen. En even ... heel even ... was ik voor enige minuten weg ... stond ik stil bij hen die ik lief heb ... dacht ik aan een klein zesjarige blond kereltje ... zijn heerlijke moeder ... dacht ik aan hen die ver weg aan de andere kant van de oceaan zijn ... was ik in gedachten weer op plaatsen waar ik me goed voel ... was ik even weer bij de pre-listening van Fearless ... voor heel even was ik weg om met het wegslikken van die ? vervelende? brok weer terug te keren op aarde.
23:00 uur en ik sta buiten de hekken. Met nog één gig voor mij voor de boeg (Alblaspop) zit mijn 2006 Kane-seizoen er bijna op. Nog één keer volledig los gaan om daarna de rust op te zoeken en bij te tanken voor hetgeen ergens eind 2007 mag gaan komen. Nog één keer los in mijn geboortedorp, nog één keer Kane live in 2006. Ik slik ... en ben eindelijk die brok echt kwijt.
Pre-listening FEARLESS
Over heilige grond, geluk, emoties en . . . ‘Fearless’ …
Het is net na half negen als ik thuis binnenstap. Ik moet het vertellen. Ik wil het vertellen. Maar even kan ik het niet vertellen. De rush waarin ik zit, vertaald zich ineens in een moment van emoties . . . ? Fearless? .
Vandaag, 9 april 2005, had een select groepje fans het geluk dat ze als eerste de nieuwe cd mochten komen luisteren. Fans die een spelletje gespeeld hadden, fans die een telefoontje hadden gepleegd en fans die . . . geluk hadden. Decor van dit alles: de repetitieruimte van KANE en de fotostudio van Ron Tettero.
Om twee uur komt een bus voor het station in Delft aangereden. Een bus die door wachtende voor het station met een zucht van verlichting wordt binnengehaald. Enige minuten later is de bus gevuld met de wachtende om vervolgens rond de klok van half drie te vertrekken. Eindstation: de repetitieruimte van KANE . . . in de bus al omschreven als ? heilige grond? .
In groepjes van zes mogen we naar binnen. Alles inleveren wat ook maar enigszins iets kan opnemen en dan sta je ineens in een fotostudio. Voor vandaag omgebouwd tot de ontvangstruimte voor alle genodigde. Als iedereen binnen is voel je de spanning. En dat terwijl iedereen toch heel erg zijn/haar best doet om relaxed over te komen.
3xbeter heet eenieder van harte welkom, wenst eenieder een fijne middag toe en benadrukt nog eens het unieke wat te gebeuren staat: de pre-listening van ? Fearless? op ? heilige grond? . Na het welkomstwoord rest ons nog slechts één ding: een deur door naar de repetitieruimte. Opdracht . . . pak een kussen, zoek een plaatsje en geniet!
Iedereen heeft wel een droom waarvan je weet dat die waarschijnlijk nooit zal uitkomen. Zo? n droom had ik ook. Had ik! Want na vandaag is die droom uitgekomen. Even een blik werpen in de ruimte waar menig creatief idee is uitgewerkt, even een blik werpen in de ruimte waarin gerepeteerd word, even een blik werpen in de ruimte waar je al het een en ander over gehoord hebt maar waar je waarschijnlijk nooit in rond zal lopen.
Zeg nooit ? nooit? , want na vandaag mag ik zeggen: ? Ik ben er geweest? . Voor velen gewoon een ruimte met muziekinstrumenten, voor mij absoluut ? heilige grond? .
Deur door, kussen pakken en een plekje zoeken . . . maar niet voordat de handen worden geschut van Dinand, Dennis en Martijn. Niet voordat er even snel wat woorden van dank worden uitgesproken.
Ergens achterin staat een krukje. Achter de spullen van Nico en Dennis. Een plek die mij uitzicht biedt op de hele ruimte. Een plek die redelijk dichtbij een redelijk grote speaker is. Die plek, werd mijn plek.
Dennis en Dinand nemen even het woord en dan word er op ? play? gedrukt. De pre-listening is een feit. Een klein zacht liedje wordt ons ten gehore gebracht . . . ? Go? . Als ik om me heen kijk dan zie ik strakke gezichten. Gezichten die aangeven dat men er wel is, maar even niet op de plek waar men zit. Even is men weg. Weg in eenieders eigen wereld, genietend van wat word gehoord.
Ik absorbeer. Ik absorbeer de klanken, de teksten, de sfeer, het gevoel, het ritme, de plek waar ik zit.
? Fearless? is als een nieuwe jas. Hij is mooi en hij past je. Pas na een paar keer dragen zit die mooie nieuwe jas echt lekker, maar het voelt nu al vertrouwd en warm. ? Fearless? is een aaneensluiting van pijn, verdriet, vreugde, plezier, angst, onzekerheid, verleden, heden, toekomst . . . noem maar op. ? Fearless? is door KANE al omschreven als het beste wat ze gemaakt hebben. Het is niet alleen het beste, het is ook het meest aangrijpende en meest volwassen wat er geproduceerd is . . . ? Fearless? is internationaal!
Als ? Dreamer? als laatste nummer ten gehore word gebracht zie je sommige even dicht tegen elkaar gaan zitten, worden er wat brokken in de kelen weggeslikt. Iedereen kent het verhaal achter Dreamer. Dreamer was het moment van vele zielen en één gedachte.
En dan . . . . . . . . is het stil. Een stilte die niet lang duurde, maar wel een veelzeggende stilte. Een stilte die lang genoeg was om even ? Wow? te denken en die vervolgens werd gevolgd door een applaus van alle aanwezige. De pre-listening is verledentijd . . . het wachten kan beginnen tot ergens rond de 22ste mei.
Na een korte vragensessie van fans en pers is het de hoogste tijd voor de handtekening, de foto? s en de hebbedingetjes. Activiteiten die zowel in de repetitieruimte als in de fotostudio werden voltrokken. Tijdens deze gebeurtenissen word er door de bekenden onder ons gesproken over hetgeen gehoord en gevoeld is. Iedereen kan in eerste instantie maar met een paar veelzeggende woorden reageren . . . ? Wow? . . . ? Heavy? . . . ? Emoties? . . .
Verwent en volgestopt met hebbedingetjes, handtekeningen, drank, foto? s, nootjes, pizza? s, aanstekers en pennen stapt iedereen weer de bus in. Tijd om naar huis te gaan. Maar niet voor een aantal van de aanwezige. Niet dat het te vroeg was om weer huiswaarts te gaan, maar het was even nodig om op neutraal gebied nog even na te praten, een laatste drankje te nuttigen en om de eerste afspraken te maken over de voorverkoop van de komende try-outs. In de kroeg realiseren we ons dat iedere keer dat we straks ? Fearless? zullen draaien zal leiden tot de gedachte aan de pre-listening, realiseren we ons hoe uniek deze middag was, realiseren we ons wat voor een moois er straks in de winkels ligt.
Als ik iets na half acht naar huis bel om de eerste reacties door te geven betrap ik mezelf erop dat ieder woord mijn emoties doet vergroten. Als ik vervolgens mijn ? partners in concertcrimes? (R. & E.) bel om verslag uit te brengen zit ik nog steeds in een roes en kan ik de emoties steeds moeilijker bedwingen.
Het is net na half negen als ik thuis binnenstap. Ik moet het vertellen. Ik wil het vertellen. Maar even kan ik het niet vertellen. De rush waarin ik zit, vertaald zich ineens in een moment van emoties . . . nu kan het eruit, nu moet het eruit . . . ? Fearless? .
Gio ...
Een speciaal dankwoord aan:
- Laura, Connie (kaneruless) en Ico (kane-zone) . . . jullie weten wel waarom . . . Thanks !!!
- Dinand, Dennis en Martijn,
- 3xbter / Mascotte,
- Ellen (kane-el), Esther, Axel (kanexperience), Linda (all kane), Davy (kanebelgium) . . . voor de
gezelligheid,
- De dames van de catering . . . voor de drank, hot-dogs, pizza’s . . . voor de goede zorgen,
- Iedereen die eveneens aanwezig was . . .